Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Μάχες το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας. Από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο μας επίτευγμα, ασταμάτητες μάχες. Με τον εαυτό μας, με τον έρωτά μας, στη δουλειά, με τους φίλους. Όχι πάντα εχθρικές αλλά αυτό λίγη σημασία έχει. Τίποτα δεν κερδίζουμε χωρίς προσπάθεια κι αυτό θεωρείται μάχη.
Σκοπός η νίκη στον «πόλεμο» με το επιθυμητό για εμάς αποτέλεσμα σε όσες περισσότερες μάχες γίνεται. Άλλοτε με στρατηγική, άλλες φορές με παρόρμηση και πάντα με προσπάθεια. Προσήλωση στον στόχο, πίστη στον εαυτό μας και στις ικανότητές του και πάμε. Με τη γροθιά στο μαχαίρι. Και ό,τι γίνει. Πολλές οπισθοχωρήσεις αλλά ποτέ παράδοση άνευ όρων. Αν είναι να παραδοθείς καλύτερα μην προσπαθήσεις καθόλου. Ακόμη κι αν «πολεμάς» με το μέσα σου.
Τα αποτελέσματα διφορούμενα μερικές φορές. Κάποιες νίκες που τελικά αποδείχθηκαν ήττες και το αντίστροφο. Σε αυτές τις αμφιταλαντευόμενες περιπτώσεις όλα κρίνονται εκ του τελικού μακροπρόθεσμου αποτελέσματος κι αυτό είναι κάτι που δεν το αντιλαμβανόμαστε άμεσα προφανώς.
Και είναι κι εκείνες οι ξεκάθαρες καταστάσεις που αν χάσαμε ή κερδίσαμε είναι απολύτως εμφανές επί τόπου. Κι αν η προσπάθειά μας είχε την επιθυμητή έκβαση όλα καλά, ανασύνταξη κι επικέντρωση στον επόμενο στόχο. Ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας.
Τι γίνεται όμως αν δεν έχουμε καταφέρει αυτό που είχαμε κατά νου; Πόσο μάς επηρεάζει στη συνέχεια και πώς αντιδρούμε; Έχουμε μάθει να δεχόμαστε την ήττα με ψηλά το κεφάλι; Ξέρουμε να παραδεχόμαστε τις αδυναμίες μας και να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι αν θέλουμε να ξεπεράσουμε κάποιο εμπόδιο; Πόσο μικρός ή μεγάλος είναι ο εγωισμός μας; Είναι η νίκη αυτοσκοπός ή μήπως με την όποια ήττα αντί τελικά να προσπαθούμε να βελτιωθούμε, γινόμαστε μια από τις άσχημες εκδοχές του εαυτού μας;
Καμία νίκη –σε κανέναν τομέα της ζωής μας- δεν έχει αξία αν δεν έχουμε αποδεχτεί τις ήττες μας με αξιοπρέπεια. Καμιά ήττα δε μάς χαρακτηρίζει ολοκληρωτικά και καμιά χαμένη μάχη δε μάς καθορίζει. Σε όλες τις περιπτώσεις σημασία έχει η προσπάθεια, τα μέσα να είναι θεμιτά και η μπέσα να είναι πρωταγωνίστρια.
Τι να την κάνεις τη νίκη αν χρησιμοποίησες παρακάμψεις και κουτοπονηριές; Και μόνο που το σκέφτεται κάποιος κουράζεται. Η ευθεία είναι πάντα ο πιο σύντομος δρόμος κι ακόμη κι αν χρειάζεται να χρησιμοποιηθεί στρατηγική αυτή καλό είναι να έχει να κάνει με το πώς θα πετύχουμε αυτό που θέλουμε χωρίς να βλάψουμε ούτε εμάς ούτε κάποιον άλλον εκ του πονηρού.
Αν θες να απολαμβάνεις τις νίκες σου πρέπει να μάθεις να χάνεις. Τίμια και αξιοπρεπώς. Χωρίς μίρλα, μιζέρια και δικαιολογίες. Καμία ήττα δεν πάει χαμένη. Όλες κάτι μάς μαθαίνουν. Για μάς, για τους άλλους, για τη ζωή την ίδια. Κι όσο «παρηγοριά στον άρρωστο» κι αν φαντάζει την ώρα που διαπιστώνεις πως δεν τα καταφέρνεις, στην πορεία θα αντιληφθείς πως εκείνο το μάθημα που πήρες τότε που δεν πέτυχες τον σκοπό σου, σε έκανε σοφότερο, πιο υπομονετικό, πιο δεκτικό και σίγουρα λιγότερο εγωιστή και αλαζόνα. Αποδέξου το αποτέλεσμα και πήγαινε παρακάτω.
Γιατί ακόμη κι αν καταφέρεις αυτό που ήθελες την επόμενη φορά που θα προσπαθήσεις, καμιά νίκη σου δε θα έχει αξία αν δεν έχεις πρώτα μάθει να τιμάς τις ήττες σου.
Οι νίκες σου είναι η στολή που φοράς αλλά οι ήττες σου είναι τα παράσημα που τη στολίζουν και την κάνουν αυτό που είναι. Μοναδική.
