Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Ας μιλήσουμε λίγο για τις περιβόητες μεγάλες αγάπες. Αυτές που αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή και που όσοι τις ζουν δεν μπορούν να τις συγκρίνουν με καμία παρελθοντική τους κατάσταση .
Οι μεγάλες αγάπες μοιάζουν με τα συγκοινωνούντα δοχεία. Ό,τι συμβαίνει στον ένα επηρεάζει και τον άλλο και αντίστροφα. Δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις, κούραση, γνώμες τρίτων και πράγματα που μπορεί να τις φθείρουν. Ακόμη και ο χρόνος δεν μπορεί να τις αγγίξει και το μόνο που κάνει είναι να στέκεται με δέος μπροστά τους.
Οι μεγάλες αγάπες δεν χωρούν σε «μικρές» καρδιές, γιατί δεν μπορούν να αντέξουν τίποτα συνηθισμένο και τετριμμένο. Ζουν όμως σε καρδιές γεμάτες ιδανικά, αξίες, και σε ανθρώπους με ενσυναίσθηση, σεβασμό και αληθινό ενδιαφέρον για το έτερο τους ήμισυ. Ζουν σε καρδιές που πλημμυρίζουν από ζωή και αποστρέφονται την μιζέρια και την κακομοιριά.
Στις μεγάλες αγάπες οι διαφορές εξομαλύνονται και οι άνθρωποι όχι απλά έρχονται κοντά αλλά γίνονται μια ομάδα. Ένα αχτύπητο δίδυμο που ακολουθεί τη δική του πορεία στη ζωή, επειδή το θέλει και όχι επειδή «πρέπει».
Αυτή η ένωση, δύο τόσο ιδιαίτερων ψυχών, δεν είναι πάντα εύκολο να επιτευχθεί με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να αναρωτιούνται, αν τις έχουν ζήσει ή αν θα τις ζήσουν μελλοντικά.
