Γράφει η Νατάσσα Σπύρου
Δεν μου αρέσουν τα διλλήματα. Είμαι άνθρωπος που πάντα πίστευα πως ένα και ένα κάνουν δύο, πως δεν υπάρχουν αδιέξοδα παρά μόνο εμπόδια τα οποία μπορούμε να ξεπεράσουμε. Καλή η θεωρία, όμως στην πράξη τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.
Η ζωή που της αρέσει να παίζει μαζί μας και να γελά με τα σχέδια μας μου έβαλε το πιο μεγάλο δίλλημα. Ξανά μαζί ή ποτέ ξανά μαζί σου; Κι’ όμως, τα πράγματα θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρα. Αντί για αυτό στο μυαλό μου στριφογυρίζουν όλα σαν ανεμοστρόβιλος. Αναμνήσεις, στιγμές, λόγια, νεύρα και τσακωμοί. Μια μεγάλη αγάπη που στην ουσία δεν έσβησε ποτέ. Δεν έφυγες ποτέ παρ’ όλες τις προσπάθειες μας να απομακρυνθούμε εντελώς.
Σε ένα σταυροδρόμι στέκεται η ζωή μου και νιώθω τα πόδια μου κολλημένα στο έδαφος. Ένα μούδιασμα που δεν αντέχω. Το ευτυχισμένο τέλος στα παραμύθια γράφεται πάντα στην τελευταία σελίδα του. ‘Όμως εγώ δεν πιστεύω πια στα παραμύθια αγάπη μου. Ποτέ δεν με φαντάστηκα στον ρόλο της πριγκίπισσας που περιμένει τον αγαπημένο της να έρθει με το άσπρο άλογο να την σώσει. Μάλλον το αντίθετο συνέβη τελικά.
Και τώρα είσαι εδώ, ξεκάθαρος αυτή τη φορά ζητώντας μου επιτακτικά την ευκαιρία που σου στέρησα τις προηγούμενες φορές. Και εγώ; Εκεί, σε αυτό το καταραμένο σταυροδρόμι που τόσο φοβάμαι. Αν το παραμύθι είναι δράκος ή πεπρωμένο δεν μπορώ να το ξέρω.
Είναι από αυτές τις εκπλήξεις που μας επιφυλάσσει η ζωή. Προσπαθώ να σκεφτώ λογικά. Χωράει όμως η λογική μέσα στην αγάπη; Ναι ίσως θα έπρεπε να βρίσκει και αυτή λίγο χώρο μέσα στην καρδιά μας. Νιώθω τα χέρια μου δεμένα, πιάνω τις πληγές που μου άνοιξες. Ξανά μαζί; Θέλω να τρέξω μακριά, μα δεν μπορώ. Μέσα από την καταιγίδα βγήκαμε στη ακτή. Να φύγω τώρα; Δεν ξέρω.
Όλη μου η ζωή ένα ρίσκο, και εσύ ήσουν το μεγαλύτερο. Δυνάμεις ομόρροπες με κρατούν καθηλωμένη. Μα δεν είμαι έτσι εγώ. Και αφού η ζωή μου μπλέχτηκε με την δική σου κατ’ αυτό τον τρόπο ζητώ ανταλλαγή. Δικό σου το δίλλημα καρδιά μου.
Ξανά μαζί μου ή ποτέ ξανά μαζί; Βάζω καινούργιους κανόνες και στόχους. Αντέχεις; Να σταθείς δίπλα μου όπως θέλω και όπως μου αξίζει; Κάνω στην άκρη και σε βάζω εμπρός των ευθυνών σου. Ανέλαβε τες και πάμε. Αν δεν μπορείς τότε απομακρύνσου ήσυχα και προχώρησε μόνος.
Αποφάσισα να ακούσω την καρδιά, τίποτα περισσότερο να χάσω από ότι ήδη έχω χάσει. Αρνούμαι όμως να χάσω τον εαυτό μου. Ή όλα ή τίποτα, αυτός είναι ο βασικός κανόνας του παιχνιδιού. Πάμε στο τέρμα μαζί ή μπορείς να με δεις να τερματίζω μόνη. Ο χρόνος τρέχει, και εμείς συνοδοιπόροι σε ένα τρελό παραμύθι.
Η ζωή προχωρά και επιτάσσει να αφήνουμε πίσω μας τα λάθη. Δική σου η απόφαση πλέον. Μπορείς; Πάρε την εσύ και καθόρισε το τέλος της ιστορίας μας. Δεν θέλω να ξέρω αν θα έχει happy end παρά μόνο αγάπη για όσο μπορούμε. Γκρέμισε τις πινακίδες υποχρεωτικής πορείας στο δρόμο μας και χάραξε καινούργια. Με απλά λόγια, ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα. Αντέχεις;
