Γράφει ο Αλέξανδρος Καρτέρης
Ξέρεις, είναι εύκολος ο φόβος. Ειδικότερα όταν σε απόσταση αναπνοής έχουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε και κάθε νύχτα αναζητάμε.
Σε βλέπω. Βλέπω πώς απομακρύνεσαι όταν το πράγμα σοβαρεύει. Πώς στήνεις άμυνες και πετάς αδιάφορες κουβέντες για να σκεπάσεις αυτό που νιώθεις. Μην μου πεις ότι δεν το καταλαβαίνεις. Το βλέπω στα μάτια σου. Στο πώς παγώνεις όταν πλησιάζω. Στο πώς ανακατεύεις τα μαλλιά σου όταν η σιωπή πέφτει βαριά ανάμεσά μας.
Ξέρω ότι φοβάσαι. Και δεν σε κατηγορώ. Είναι εύκολο να κλείνεις τα μάτια στην αλήθεια, ειδικά όταν αυτή σου καίει το μέσα σου. Ειδικά όταν αυτό που θέλεις είναι τόσο κοντά που μπορείς να το αγγίξεις, αλλά την ίδια στιγμή μοιάζει επικίνδυνο.
Αν ήξερες πόσο σε καταλαβαίνω… Κι εγώ έχω φοβηθεί. Έχω κάνει πίσω όταν έπρεπε να κάνω μπροστά. Έχω βολευτεί στη σιγουριά του “τίποτα” γιατί η πιθανότητα του “όλα” με τρόμαζε. Είναι ανθρώπινο, δεν λέω. Όμως, κοίτα με. Δεν θέλω να μείνω σε απόσταση αναπνοής από σένα. Δεν θέλω να στέκομαι στο χείλος και να περιμένω να αποφασίσεις αν θα βουτήξεις ή όχι.
Δεν σου ζητάω τίποτα παρά μόνο να τολμήσεις. Να κάνεις το βήμα μπροστά και να αφήσεις τον φόβο σου πίσω. Δεν θα σου πω ότι είναι εύκολο. Δεν θα σου πω ότι δεν θα πονέσει. Αλλά να ξέρεις πως εγώ θα είμαι εκεί. Ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν αβέβαια, εγώ θα είμαι εκεί να σου κρατώ το χέρι.
Αν με ρωτάς, ναι. Το φοβάμαι κι εγώ. Αλλά ξέρεις τι; Προτιμώ να φοβάμαι και να προσπαθώ, παρά να μείνω πίσω και να αναρωτιέμαι για πάντα τι θα γινόταν αν…
Κάποιες φορές το πιο δύσκολο πράγμα είναι να παραδεχτείς ότι θέλεις κάτι αληθινά. Να το παραδεχτείς πρώτα σε σένα και μετά σε μένα. Μα όταν το κάνεις, όλα θα αλλάξουν. Το υπόσχομαι.
Φοβάσαι ακόμα; Ή θα τολμήσεις να ζήσεις αυτό που αναζητάμε κάθε νύχτα;
