Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Περπατάς στον δρόμο. Παρατηρείς κόσμο που έχει αληθινά ανάγκη για φαγητό. Βρίσκεσαι ανάμεσα σε δικούς σου ανθρώπους και κάποιοι από αυτούς, βλέπεις πως έχουν αληθινά ανάγκη για φαγητό και βοήθεια.
Ξέρεις κάτι; Μην πεις, είμαι εδώ για εσένα, πάρε με τηλέφωνο όποτε με χρειαστείς, πες μου αν χρειάζεσαι κάτι από εμένα.
Να είσαι σίγουρος, δεν θα σου πουν!
Πήγαινε όμως μόνος σου και προσέφερε την αγάπη σου με τον δικό σου τρόπο.
Ποιος είναι αυτός;
Ο καθένας μας έχει ανάγκη από κάτι. Μην τον ρωτήσεις. Απλά παρατήρησέ τον. Και τότε θα αφουγκραστείς τις ανάγκες του.
Πλησίασέ τον με τα μάτια της ψυχής σου.
Ξέρεις, θέλω να σε βοηθήσω γιατί βλέπω έχεις περιορισμένο ελεύθερο χρόνο. Πάρε αυτό το χαρτί με το μολύβι και γράψε μου τα ψώνια που χρειάζεσαι γιατί σε λίγο θα πάω σούπερ μάρκετ/ λαϊκή.
Ξέρεις, έχω ελεύθερο χρόνο αυτή την εβδομάδα . Τί ώρα σχολάει το παιδί σου να το περιμένω να διαβάζουμε μαζί;
Ξέρεις, έχω αυτά τα όμορφα, ευωδιαστά ρούχα και αυτές τις τσάντες . Θέλω πολύ να σου δώσω μερικά, πιστεύω σου πηγαίνουν πολύ.
Ξέρεις, έχω μαγειρέψει αρκετό φαγητό και θα περισσέψει. Είναι τόσο πολύ! Να σου δώσω ένα τάπερ;
Ξέρεις, έχω αυτά τα όμορφα παιχνίδια, μήπως τα χρειάζεσαι να παίζει το παιδί σου;
Ξέρεις, το τελευταίο διάστημα σε παρατηρώ και νιώθω πως έχεις έντονο στρες. Πες μου ποια ώρα της ημέρας θέλεις να πάμε βόλτα να μιλήσουμε και να πάρουμε φρέσκο αέρα.
Ξέρεις, έχεις υπέροχο χαμόγελο και μία αγκαλιά μεγάλη! Έχεις καιρό να χαμογελάσεις. Χαμογέλασέ μου και έλα να αγκαλιαστούμε!
Ξέρεις, σκέφτηκα πως θα ήταν καλή ιδέα την Κυριακή να πάω στο χωριό. Θέλεις να έρθεις παρέα;
Όλα αυτά και άλλα τόσα λοιπόν, φτιάχνουν έναν καλό άνθρωπο.
Ζυμώνουν την ανθρώπινη κοινωνία με υγιή ένστικτα και ανιδιοτέλεια.
