Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου.
Νά’σαι όμορφος, δυνατός, ταπεινός!
Όπως σου αρμόζει, με το κεφάλι ψηλά! Με τις σκέψεις διαυγείς και την καρδιά σου να κοιτά στον ουρανό! Αρκετά με τα χτυπήματα στο πάτωμα και τα μάτια κολλημένα στην μπογιά του ταβανιού.
Δεν έμαθες ακόμη πως οι απαντήσεις σου, βρίσκονται μέσα σου; Και εσύ ολοένα ψάχνεις τριγύρω. Αλήθεια, για τι πράγμα ψάχνεις;
Εσύ είσαι ο δημιουργός της ζωής σου, εσύ είσαι ο ταπεινός ιππότης των συναισθημάτων σου, εσύ είσαι και ο δεσμοφύλακας των σκέψεών σου.
Τώρα έμαθες, σωστά; Έμαθες πως ο κόσμος σου είναι η μικρογραφία της προσωπικότητάς σου, έμαθες πως όλα εσύ είσαι!
Όσα νιώθεις, τα αντίστοιχα προσελκύεις, όσα σκέπτεσαι, όσα υπονοείς!
Η ώρα να τελειώσει εδώ το παιχνίδι με το κρυφτό, ωρίμασε και ήρθε! Για να σε δω!
Σήκωσε μάτια ψηλά, να κοιτούν πάντα μπροστά, να αισθάνεσαι πρίγκηπας/ πριγκίπισσα της ζωής σου.
Να στέκεσαι δυναμικά, με τα πόδια σταθερά στη γη, μπροστά από όσα βιώνεις και να αντιμετωπίζεις την ζωή με θαρρετό.
Mακριά τώρα πια η ανασφάλεια του λόγου, που κάποτε ως φοβισμένο πουλί ψιθύριζες τα θέλω σου.
Τώρα είσαι εδώ και η ζωή σου ανήκει! Ζήσε την, μπορείς! Πιάσε από το χέρι τον ξεχωριστό σου εαυτό και πορεύσου με θαυμασμό και τιμή που γεννήθηκες και ζεις αυτήν την ζωή!
Σε αγαπώ! Σε αγαπάς!
