Γράφει η Λία Ευαγγελίδου
Κάποτε ήσουν αλλιώς και δινοσουν με πάθος και άγνοια κινδύνου.
Κάποτε έδινες τα πάντα από την αρχή. Αψηφούσες.
Τώρα.
Τώρα άλλαξαν τα πράγματα ή μάλλον σε άλλαξαν οι άνθρωποι.
Τώρα φοβάσαι.
Δεν έγινες σκληρή, αλλά πολύ επιφυλακτική.
Τώρα πρέπει να προσπαθήσουν να σε κερδίσουν. Να μπορέσουν να ξεκλειδώσουν την καρδιά σου. Ερμητικά κλεισμένη πια, γιατί πόνεσε πολύ. Ακόμα και το χάδι φοβάται.
Λόγια λόγια λόγια..
Τετράδιο γεμίζουν τα λόγια αγάπης και πάθους που άκουγες. Κι εσυ εκεί να δίνεις και να δίνεσαι μην υπολογίζοντας κανέναν. Αψηφούσες την έλλειψη του πόνου, το κόστος της απώλειας, το άδειασμα από ανθρώπους που θεωρούσες δικούς σου.
Έπαθες αρκετές φορές μέχρι να μάθεις.
Να μάθεις να βάζεις αναχώματα πια στην καρδιά σου, να μάθεις να μην πιστεύεις σε λόγια χιλιοειπωμένα, να μη δίνεσαι από την αρχή.
Βαρέθηκες να βλέπεις μάσκες να πέφτουν και να γίνονται τα περίφημα αποκαλυπτηρία.
Κουράστηκες να σου γκρεμίζουν τα όνειρα εκείνοι οι ίδιοι που βοήθησαν στο χτίσιμο τους.
Να δικαιολογείς κάθε μαλακισμένη συμπεριφορά που υποτιμούσε την νοημοσύνη σου.
Έμαθες πια να ακούς τα καμπανάκια που χτυπούν στο κεφάλι σου, και να μην αγνοείς το ένστικτό σου.
Έμαθες να ξοδεύεις τον χρόνο σου με ανθρώπους που ήρθαν, έμειναν και απέδειξαν ότι αξίζουν να είναι στη ζωή σου.
Οσο για τον εαυτό σου, έμαθες πια να τον ακούς.
Γιατί ο εαυτός σου είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μπορείς να κάνεις σε κάποιον. Πρέπει να προσέχεις που τον δωρίζεις.
