Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Μου λείπεις.
Κι όσο προσπαθώ να σε κάνω να καταλάβεις το πόσο μου λείπεις, σηκώνεις τοίχους και κλείνεσαι πίσω από αυτά που λες πως δεν θυμάσαι.
Κι όμως, ξέρω πως τα θυμάσαι όλα.
Τις βόλτες μας στη θάλασσα το χειμώνα, τα νωχελικά μεσημέρια του καλοκαιριού που μοιραζόμασταν κρύο καρπούζι και νερό, τα χάδια κάτω από τα σκεπάσματα.
Όλα τα θυμάσαι και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν υπήρξαν, δεν έγιναν, δεν άξιζαν.
Ναι, λάθος μου.
Δικό μου το λάθος. Εγώ σε πλήγωσα.
Μην καταδικάζεις μια ζωή για ένα λάθος.
Όλα αυτά που φοβάσαι, είναι όλα αυτά που μας έκαναν κάποτε ευτυχισμένους.
Μικρά, μικρά, καθημερινά, που έκαναν τη ζωή μας ξεχωριστή, διαφορετική.
Να σου μαγειρεύω και να μου διαβάζεις αποσπάσματα από τα αγαπημένα σου βιβλία.
Να σε περιμένω να γυρίσεις, να σε ακούω να μου μιλάς για την τρελή σου μέρα στη δουλειά.
Να με ξυπνάς μέσα στη νύχτα για να με ρωτήσεις «μ’αγαπάς;»
«Σ’αγαπάω, κοιμήσου»
Σ’αγαπάω ακόμα, θυμήσου
