Γράφει η Πράξια Αρέστη
Να σου πω τι σκεφτόμουν τις τελευταίες μέρες που μου λείπεις;
Τις ατέλειωτες ώρες που δουλεύω κλεισμένη στο σπίτι. Να σου πω πώς αντέχω;
Θέλω να σε κλέψω και να πάμε να ζήσουμε μαζί σ’ ένα σπίτι βουτηγμένο στο πράσινο. Πίσω του βουνό, μπροστά μια λίμνη και από πάνω του ο ουρανός πότε να βρέχει και πότε να μας ζεσταίνει.
Μη λες ότι θα βαρεθείς. Γιατί να βαρεθεις; Θα ξυπνάμε το πρωί και θα βάζεις ξύλα στο τζάκι για να ζεσταθούμε. Θα σου φτιάχνω τσάι μυρωδάτο με βότανα πριν βγουμε για βόλτα με τον σκύλο μας. Θα τον ονομάσω Μπελ.
Μπελ όπως το καμπανάκι. Αυτό το καμπάνακι που χτύπησε μια μέρα μέσα μου και είπα δεν την θέλω έτσι τη ζωή μου. Δεν είναι αυτό ονειρεύτηκα.
Στοιβαγμένη ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους, κλεισμένη ανάμεσα σε 4 τοίχους να παλεύω με ένα πληκτρολόγιο και να συζητώ μέσω του τσατ ανούσιες κουβέντες. Δεν τη θέλω έτσι τη ζωή μου, να σε βλέπω λίγο και να σε ονειρευόμαι πολύ. Θέλω να σε βλέπω πολύ και να σε ονειρεύομαι λίγο.
Θέλω ένα γραφείο με μία βιβλιοθήκη γεμάτη αγαπημένα βιβλία για να τα ανοίγω οποτε γουστάρω και να διαβάζω τις αγαπημένες μου φράσεις. Και να γράφω.
Να ζω στους κόσμους για τους οποίους γράφω, να αλλάζω προσωπικότητες και χαρακτήρες, να γίνομαι από πόρνη, αγία κι από αξιολατρεύτο κορίτσι, δολοφόνος. Να γίνομαι ένα με τους ρόλους μου. Καταπληκτικό παιχνίδι. Δεν το βαριέσαι ποτέ.
Κι εσύ να κάνεις όλα αυτά που αγαπάς. Να με επιθυμείς μέσα στη μέρα. Να σου λείπω. Να μην χτυπάει το τηλέφωνο ούτε για να πούμε μία κουβέντα. Κι όταν βραδιάζει να σε περιμένω με ανυπομονησία να επιστρέψεις, ετοιμάζοντας το αγαπημένο σου φαγητό και πλάθοντας στο μυαλό μου το επόμενό μας ερωτικό παιχνίδι.
Θέλω να λιώσουμε νύχτες μαζί στον καναπέ τρώγωντας πίτσα και πίνοντας κρασί κι έξω να βρέχει. Να με μαλώνεις και να σου κρατάω μούτρα. Να με αγκαλιάζεις και να στάζω υγρασία.
Είναι ανάγκη να ξέρουμε που θα καταλήξει αυτό; Είναι ανάγκη να μας πειράζει που θα έχουμε μόνο όλα όσα πραγματικά χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι; Είναι ανάγκη να μας νοιάζει το μέλλον;
Θα ζούμε το παρόν. Τη στιγμή. Να με παίρνεις σε μέρη απόμερα από τον κόσμο που δεν έχω ξαναπάει ποτέ. Εσύ να μιλάς κι εγώ να ακούω με προσοχή και να θέλω πάλι να φιλήσω τα χείλη σου, όμως, να φοβάμαι μη σε εκνευρίσω.
Απέχει πολύ η δική μου ευτυχία από τη δική σου; Αν η ευτυχία σου με περιλαμβάνει τότε έχουμε ένα κοινό σημείο για να αρχίσουμε. Μπορώ να ζήσω μαζί σου παντού. Δεν έχει σημασία ο χώρος, ο τόπος, ο τρόπος. Απλά ξέρεις είμαι επιρρεπείς στα παραμύθια και στα παραμυθένια τοπία που ξεπροβάλλουν μέσα από τη φύση. Προς θεού.
Δεν ήθελα ποτέ να είμαι πριγκιπισσα. Δεν ήθελα ποτέ να είσαι ο πρίγκιπας. Ούτε να είσαι τέλειος, ούτε να γίνεις αυτό που θέλω. Αλλάζεις όσο σε αλλάζει ο έρωτας από μόνος του. Δεν είναι μία βίαιη αλλαγή, είναι μια όμορφη εσωτερική μεταμόρφωση γιατί πια αγαπάς κι αυτό αλλάζει και τον τρόπο που σκέφτεσαι.
Όλα είναι πιο εύκολα. Πιο όμορφα. Πιο σίγουρα. Όλα μοιάζουν να βγαίνουν από ένα χρωματιστό πίνακα με ένα ξύλινο σπίτι στο βουνό και μπροστά του μια λίμνη.
