Γράφει η Ματίνα Νικάκη – MaGio
Εγώ πάντως κουράστηκα να υπάρχω ανάμεσα σε ανθρώπους, “μάχες”, και το ξέρω πως κι εσένα το μέσα σου κόπιασε να παλεύει, ψυχή μου. Να μην ηρεμεί ποτέ, να προσπαθεί να πείσει σφραγισμένα αυτιά και μυαλά για τα αυτονόητα. Άνθρωποι που προσπάθησαν να σε πείσουν για το παράλογο και να φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι, να παραμιλάς λέγοντας, “Αλήθεια τώρα; Είναι δυνατόν όχι μόνο να το ακούω εγώ αυτό, αλλά και να το πιστέψω; Τι μου λέτε;”
Δεν έχεις τρελαθεί ακόμα. Όχι, στραβά αρμενίζουν μάτια μου, δεν πάει στραβά ο γιαλός. Μία τρελή κούρσα, μία μόνιμη, ασταμάτητη, βάρβαρη, αναθεματισμένη προσπάθεια να αποδείξεις τι; Και σε ποιους; Και γιατί; Να είσαι εντάξει σε όλα, να στέκεσαι στο ύψος των περιστάσεων πάντα, χωρίς να νοιάζει ποτέ κανέναν τι κοστίζει αυτό για σένα σε όλα τα επίπεδα. Να τους βγάλεις όλους ασπροπρόσωπους, να νιώθουν περήφανοι για σένα, που περπατάς δίπλα τους, που υπάρχεις στη ζωή τους, που πόσο τους βολεύεις να ήξερες, και που στην τελική εσύ τους φωτίζεις με το φως σου. Τους καημένους ανάξιους κριτές και κατακριτές σου, τους ανικανοποίητους μισανθρώπους.
Πέτα τους! Κόψε τους τη μετάγγιση του συναισθηματικού σου πλούτου. Εσύ θα σωθείς από το άδειασμα που σου προκαλούν, αυτοί δεν πρόκειται να γεμίσουν ποτέ. Απλά θα ψάξουν τη ροή αυτή σε άλλο θύμα. Τέλος οι κραυγές, που πλήγωσαν τις σιωπές.
Πάρε μία βαθιά αναπνοή, συγχώρεσε. Εσύ δεν χρειάζεσαι κανέναν για να υπάρχεις. Κάνε ειρήνη με ό,τι σε πόνεσε. Αγάπα πρώτα εσένα, ησύχασε, ξαναγέμισε και βρες άλλη μία ησυχία να κουμπώσεις. Έναν άνθρωπο που θα είναι η ηρεμία σου, χωρίς εξηγήσεις, αποδείξεις, ακόμα και χωρίς λέξεις ώρες ώρες. Γιατί ναι, μάθαμε να διαβάζουμε λέξεις, αλλά τελικά έχει σημασία ποιος διαβάζει τις σιωπές.
Στη σιωπή είναι κρυμμένοι οι μεγαλύτεροι θησαυροί. Να βρεις αυτόν που θα διαβάζει τις δικές σου και θα ανακαλύπτει εκεί εσένα, γιατί θα τον ενδιαφέρεις, θα σε νοιάζεται, θα θέλει να ομορφαίνει τον ήσυχο κόσμο σου με την παρουσία του απλά. Με ένα χάδι στα μαλλιά σου, το χέρι του μπλεγμένο στο δικό σου, τα μάτια του σε ανύποπτο χρόνο πάνω σου. Δεν κάνουν θόρυβο αυτά, έτσι; Δεν είναι η αγάπη ένα αιμόφυρτο κορμί σε μία αρένα αποδείξεων, είναι η ήσυχη σιωπή που θόρυβο κάνει μόνο ο ήχος της καρδιάς σου μέσα σε μία ζεστή αγκαλιά, δίπλα σε άλλη μία καρδιά που απλά θα είναι πάντα εκεί για σένα.
