Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Ποτέ δεν κατάλαβα ανθρώπους που λειτουργούν στον έρωτα και στην αγάπη με το μυαλό. Ποτέ δε θα τους καταλάβω όλους αυτούς που φέρονται στις προσωπικές τους σχέσεις.. λογιστικά.
Ένας παρόμοιος τύπος αποδείχτηκες οπότε η πρώτη κουβέντα που έχω να πω είναι η εξής:
Όχι φίλε μου.. δε θέλω να σκέφτομαι..να νιώθω θέλω! Δε γουστάρω να υπόκειται η ζωή μου σε κανόνες μήτε ονειρεύομαι να είμαι στο τεφτέρι κανενός ωσάν υποχρέωση. Κουτάκια δε θα βάλω ούτε θα ανεχτώ σε οτιδήποτε άπτεται των συναισθημάτων μου. Ζωή δε χτίζω με κάποιον που το μόνο του ταλέντο είναι η λογική, την οποία διόλου δεν περιφρονώ αλλά ας παραδεχτούμε ότι είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της μαγείας.
Ναι φίλε μου.. δεν κάνεις για μένα αν είσαι ρολόι, ρομπότ ή δάσκαλος. Δεν κάνω για σένα γιατί δε ζω τη μέρα μου με πρόγραμμα.. πόσο μάλλον τον έρωτα.
Μπορεί να νομίζεις πως αυτό είναι το σωστό για σένα, μπορεί απλά να είσαι έτσι ή να έγινες αυτός ο άνθρωπος στην πορεία για διαφο λόγους.. δε με αφορά. Μπορεί αυτό να είναι άμυνα και η αλήθεια είναι πως ναι: ενδεχομένως σε γλιτώνει από πολλά όπως στενοχώρια, πόνο, απογοήτευση κτλπ. Έχω όμως να σου πω φίλε και θα το δεις.. δε θα σε αφήσει ποτέ αυτή η νοοτροπία κι ο τρόπος σκέψης και δράσης να χαρείς. Δεν είσαι ικανός να νιώσεις στο maximum καμία χαρά ή συγκίνηση, καμία στιγμούλα ευτυχίας μαγική. Δε θα αγγίξει τίποτα την καρδιά σου και δε θα φτάσει κανείς ποτέ στα βάθη της ψυχής σου. Και δε βρίσκω αλήθεια και κανένα λόγο ένας άνθρωπος να δώσει τέτοιον αγώνα δηλαδή.
Υπάρχουν πολλές εκφάνσεις στη ζωή μας που αναγκαστικά πρέπει να λειτουργήσουμε έτσι αλλά η προσωπική- ερωτική μας ζωή, δεν είναι μια από αυτές. Ο τομέας των διαπροσωπικών σχέσεων και της αγάπης, είναι ο τομέας που μας βοηθά να ισορροπήσουμε από όλα τα άλλα. Η πλευρά της ζωής που έχει ομορφιά, γοητεία, μαγεία και μας δείχνει ότι αξίζει να ζεις. Φίλε μου, αν δεν αφεθώ λοιπόν δίχως να σκέφτομαι, να υπολογίζω, να σχεδιάζω.. τι αξία έχει;
Όχι καλέ μου.. δε θέλω να σκέφτομαι..να νιώθω θέλω! Δε με νοιάζει η λογική όταν θα μου στερήσει υπέροχα συναισθήματα. Δε με ενδιαφέρουν καλούπια όταν θα με φρενάρουν από το να βιώσω ό,τι ανώτερο κι ευλογημένο.
Σέβομαι το πως λειτουργούν άλλοι άνθρωποι. Αφενός δε με αφορά το γιατί άρα δε θα προσπαθήσω πια να αλλάξω κανέναν μήτε να τον διδάξω ή να τον πείσω. Αφετέρου.. δεν μου ταιριάζει τέτοιος άνθρωπος, τέτοια φιλοσοφία και κοσμοθεωρία.
Δε χρειάζεται συνεπώς ούτε δοκιμή γιατί στην καλύτερη θα είναι χάσιμο χρόνου απλώς και στη χειρότερη κόστος ψυχής. Κι αυτήν την τελευταία φίλε μου, πλέον την προσέχω πολύ, δε τη χαλαλίζω ούτε την πουλάω κοψοχρονιά!
Καλή τύχη λοιπόν σε σένα και τον ορθολογισμό σου και ακόμη καλύτερη στην δικη μου καρδιά, ακόμη κι αν μείνουμε τα δύο μας για όσο χρειαστεί!
