Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου
Τα βράδια μακριά σου περνάνε δύσκολα. Δεν ξέρω πώς να σου το πω αλλά τα βράδια μακριά σου φαίνονται ατελείωτα και αβάσταχτα. Μου λείπει η αγκαλιά σου και το φιλί σου, το χέρι σου να μπλέκεται στα μαλλιά μου και τα μάτια σου να με κοιτάνε με έναν τρόπο που με κάνουν να παραλύω. Μου λείπεις πολύ παρόλο που ο εγωισμός και το πείσμα μου με κρατάνε μακριά σου και σήμερα. Φοβάμαι, ναι φοβάμαι μήπως με θεωρήσεις δεδομένη, μήπως πάλι εγώ κάνω πίσω και εσύ συνεχίσεις να μένεις στο θρόνο σου και να μην προσπαθείς να με κατακτήσεις. Έχω ανασφάλεια μαζί σου, από εκεί ξεκινάνε και τελειώνουν όλα. Έχω ανασφάλεια ότι μια μέρα θα φύγεις και θα με αφήσεις πίσω να πονάω για τον χωρισμό μας. Μήπως με πληγώσεις και δεν το αντέξει αυτός ο περήφανος εγωκεντρισμός μου.
Σε έχω ανάγκη σήμερα, και κάθε σήμερα. Έχω ανάγκη να σε νιώθω κοντά μου, να μυρίζω το άρωμα σου, να αισθάνομαι ότι είσαι εκεί για εμένα κάθε στιγμή που περνάει. Δεν ξέρω πως να σου το πω, αλλά έχω εθιστεί σε αυτό το άρωμα, το απολαμβάνω στο έπακρο όταν σε έχω δίπλα μου και μετά δεν μπορώ να το αποχωριστώ.
Μου λείπεις. Και σήμερα μου λείπεις πολύ και δεν βρίσκω το κουράγιο να στο πω. Μου λείπει η αύρα σου, αυτή η περίσσεια αλαζονεία σου από το περιβάλλον μου. Μου λείπεις και δεν ξέρω πώς να σου το πω.
