Σε κοιτάω που μεγαλώνεις και σε θαυμάζω. Βλέπεις, μεγαλώνω κι εγώ μαζί σου. Μονάχα όταν κοιμάσαι μου επιτρέπεται πλέον να παιδιαρίζω και να ασχολούμαι με εμένα. Τις υπόλοιπες ώρες τρέχω ξοπίσω σου και πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ πως ζούσα την άδεια μου ζωή χωρίς εσένα.
Μου φαίνεται σαν χτες που έμαθα ότι είμαι έγκυος. Κι όμως έχει περάσει πολύς καιρός από τότε. Εσύ μεγάλωσες, σηκώθηκες μονάχη σου, στηρίχτηκες στα δυο σου πόδια, περπάτησες και πλέον δεν θες εμένα να σου κρατώ το χέρι. Σε κάθε ευκαιρία μου το δείχνεις κι όποτε σε κρατάω μου το δαγκώνεις για να στο αφήσω, για να σε αφήσω ελεύθερη, να περπατήσεις, να φύγεις μονάχη σου. Θαρρείς και το χέρι μου σε κρατάει δέσμια ή δεν σε αφήνει να τρέξεις.
«Αντάρτισσα» σε λέμε με τον πατέρα σου σα να σε μαλώνουμε. Μη νομίζεις. Κατά βάθος και οι δυο μας σε θαυμάζουμε. Που είσαι ένα παιδί με περιέργεια, το θαυματάκι μας, γεμάτο απορίες έτοιμο να κατακτήσει τον κόσμο και να γεμίζει συνεχώς τα μάτια του με εικόνες και θεάματα.
Δεν θέλουμε με τίποτε να σε συνετίσουμε, να σε «μαζέψουμε» κι ας νομίζεις κι εσύ το αντίθετο. Δεν είμαστε εμείς ο εχθρός αγάπη μου. Ο κόσμος είναι. Γιατί δεν είναι όλοι καλοί αγάπη μου κι ας πιστεύεις εσύ το αντίθετο. Όλοι τους κρύβουν μέσα τους τους δικούς τους δαίμονες και ξέρεις… καμιά φορά ο δαίμονας τους τρώει την ψυχή… και το κακό θεριεύει.
Η μαμά σου ξέρει πως πάντα μονάχη θα πορεύεσαι. Μονάχη θα περπατήσεις την ζωή σου και θα κάνεις τα πάντα, όπως όλοι μας. Θέλω να αργήσεις να το μάθεις.
Για αυτό μικρή μου «αντάρτισσα» μην μου αφήνεις το χέρι. Κράτα το μου για να σε οδηγήσω και να σε προφυλάξω όσο μπορώ. Δεν είναι έλεγχος ή παρεμβατικότητα όπως νομίζεις. Αγάπη είναι ντυμένη με το ένδυμα του φόβου.
Γιατί η μαμά σου φοβάται πολύ. Φοβάται τον κόσμο και τους δαίμονές του. Φοβάται μην αντικρίσεις την κακία του κατάματα και σε τρομάξει τόσο που πάψεις να είσαι «αντάρτισσα». Κράτα μου το χέρι αγάπη μου…
