Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Και μετά ήρθε μια πανδημία! Και η αγκαλιά έγινε περιζήτητη, αναγκαία, πολύτιμη. Γιατί; Επειδή απαγορεύτηκε. Μπήκε στο περιθώριο για το καλό μας.
Πόσο αντιφατικό! Μια ζεστή και ανθρώπινη αγκαλιά ήταν πάντα το καλύτερο γιατρικό. Παρηγοριά και φάρμακο για όλα. Ένωση σωμάτων μέχρι να σμίξουν οι χτύποι από τις καρδιές.
Μέχρι να μεταφερθεί η ζεστασιά στα σώματα. Μέχρι να κουβεντιάσουν οι ψυχές. Πού πήγαν τώρα τέτοιες αγκαλιές; Πού χάθηκε μια τέτοια ανθρώπινη στιγμή που χωρίς περιττά λόγια μιλούσε στην ψυχή σου, τύλιγε το σώμα σου και φόρτιζε τις μπαταρίες σου;
Ακόμα και η ψυχρή, τυπική και στημένη αγκαλιά τώρα φαντάζει θετική γιατί και αυτή είναι ανύπαρκτη. Όλοι έχουμε ανάγκη δύο χέρια να μας αγκαλιάσουν, να μας παρηγορήσουν και να σβήσουν έννοιες και προβλήματα με τόσο απλό τρόπο.
Γιατί η αγκαλιά τα φτιάχνει όλα και δεν κοστίζει τίποτα. Είναι ,σου λέω, πολύτιμη, χρυσάφι ανεκτίμητης αξίας. Γι’αυτό θα κάνουμε υπομονή και θα έρθει ξανά ο καιρός που θα ξεχρεώσουμε όσες αγκαλιές χρωστάμε και θα παραλάβουμε όσες αγκαλιές έχουμε στερηθεί.
Και όλα θα γίνουν όπως πριν. Και οι αγκαλιές θα επιστρέψουν και οι πληγές θα γιατρευτούν. Και τα δύσκολα θα περάσουν. Αισιοδοξία και υπομονή. Ακούς;
