Γράφει η Άννα Μαρκοπούλου
Όποιος σ’ αγαπάει, δεν σε μπερδεύει.
Δεν σε αφήνει να ψάχνεις νόημα σε μισές κουβέντες και σπασμένα βλέμματα.
Δεν σε βάζει να διαβάζεις πίσω από τις λέξεις, να αναλύεις τα μηνύματα, να υποθέτεις το συναίσθημά του.
Όποιος σ’ αγαπάει, σε κάνει να νιώθεις ασφάλεια.
Σου κρατάει το χέρι όταν όλα γύρω τρέμουν.
Δεν σε κάνει να αναρωτιέσαι αν είσαι αρκετός, αν είσαι το “ένα και μοναδικό” ή απλώς μια στάση μέχρι να περάσει η ώρα.
Η αγάπη δεν έχει θόρυβο. Έχει γαλήνη.
Δεν είναι καταιγίδα, είναι λιμάνι.
Δεν παίζει κρυφτό, δεν σου τραβάει το χαλί κάτω απ’ τα πόδια.
Αν αναρωτιέσαι…
αν περιμένεις ένα σημάδι για να νιώσεις πως είσαι σημαντικός,
αν παλεύεις να αποδείξεις την αξία σου…
τότε, λυπάμαι. Δεν είναι αγάπη αυτό.
Η αγάπη είναι απλή.
Σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει «είμαι εδώ».
Σε αγκαλιάζει χωρίς να στο ζητήσεις.
Κι όταν όλα πάνε στραβά, δεν φεύγει. Γίνεται το μόνο που στέκει.
Όποιος σ’ αγαπάει, σε ησυχάζει.
Σε μαλακώνει. Σε γειώνει. Σε προστατεύει.
Κι αν δεν το κάνει;
Τότε δεν σ’ αγαπάει.
Κι ας το λέει.
