Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Κάπου εδώ, έλα να γράψουμε το τέλος, μιας και η ιστορία, δεν μας άξιζε.
Όπως δεν αξίζει σε κανέναν που προσποιείται τον έρωτα, που κρύβεται από τον εαυτό του και κρατάει στεγανά και δεύτερες σκέψεις.
Όπως δεν αξίζει σε κανέναν που μοιράζει τα “σ’αγαπώ” σαν κέρασμα μόνο και μόνο γιατί δεν αντέχει την μοναξιά του.
Κι εμείς οι δυο, μοιράσαμε απλόχερα “σ’αγαπώ” και “σε θέλω”, “μου λείπεις” και “αγκαλιά” κι ας μην εννοούσαμε τίποτα από αυτά.
Κι ας ήταν απλά ήχοι για να καλύψουν το κενό.
Το κενό σου, το κενό μου..
Δυο άνθρωποι που δεν θελήσαμε ποτέ πραγματικά να αφεθούμε κι απλά ενώσαμε δυο συμβιβασμούς για να πάρουμε μερικές στιγμές.
Δυο άνθρωποι που δεν θελήσαμε ποτέ πραγματικά να μοιραστούμε κι απλά ενώσαμε για λίγο τα “εγώ” μας.
Μα ξέρεις καλέ μου, ο έρωτας, η σχέση, δεν έχει σε τίποτα να κάνει με αυτό που εσύ κι εγώ αποφασίσαμε να ζήσουμε, γι’αυτό κι είναι η ώρα να σταματήσουμε να προσβάλουμε τον έρωτα και να πάμε παρακάτω.
Χωρίς άλλα λόγια.
Σ’ ό,τι μπορεί να είναι αυτό το παρακάτω.
Αρκεί να μην είναι μια παρωδία του “μαζί”.
