Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην αφήνεις την καθημερινότητα να σε βάλει στην αναμονή.
Μια αναμονή κοστίζει πολλές φορές όσο κι η ίδια η ζωή.
Μια ζωή σε αναμονή.
Ένας έρωτας σε βήμα σημειωτόν να σκορπίζεται ανάμεσα στο τώρα, το μετά και το “όταν θα..”
Μια ζωή χαραμισμένη σε αίθουσες αναμονών και συναισθηματικών αδιεξόδων που μόνο εσύ τα βλέπεις, μόνο εσύ τα νιώθεις.
Μια επιθυμία που δεν την άφησες να σε κυριεύσει, μια λαχτάρα που την οριοθέτησες. Μια προσμονή που σε κατάπιε.
Δυο λέξεις κλεμμένες στα γρήγορα, ένα “σ’αγαπω” για να μην ξεχνιόμαστε κι ένα “σε θέλω” να υπάρχει για ποικιλία.
Ένα μήνυμα για καλημέρα κι άλλο ένα για καληνύχτα, κι όλα τα ενδιάμεσα να εννοούνται χωρίς να λέγονται.
“Μου λείπεις” στις πιο ζορισμένες μέρες, που δεν τολμάς να πεις “πνίγομαι”.
Κι αυτή η προσμονή που την κατάπιε η αναμονή, δεν αντέχεται.
Κάνε αυτό το διάλειμμα που τόσο έχεις ανάγκη.
Νιώσε τις λέξεις πριν τις ξεστομίσεις.
Ξεστόμισέ τες όταν τις νιώσεις, γιατί η τέλεια στιγμή που περιμένεις, ίσως να μην έρθει ποτέ.
Άσε τον εαυτό σου να νιώσει, να επιθυμήσει, να λαχταρίσει..
Δώσε το δικαίωμα στον εαυτό σου να μην χαραμιστεί άλλο στο συμβιβασμό των “πρέπει”.
Μην δηλώσεις “παρών” χωρίς να το νιώθεις. Μην επιβεβαιώσεις άλλους εγωισμούς και άλλες ανασφάλειες.
Μην χαραμίσεις την αλήθεια σου σε εγωισμούς και δηθενιές.
Μην χαραμιστείς σε σιωπές άνιωθες και λέξεις προγραμματισμένες να ακουστούν.
Αφέσου.. νιώσε.. άγγιξε.. ζήσε!
