Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Όσα ψέματα και αν πεις που μοιάζουν για αλήθειες, κάποια στιγμή θα βγουν στην επιφάνεια. Ξέρω και εγώ; Κάποιοι νομίζουν πως για να μας φέρουν στα μέτρα τους, μπορούν να μας πουν ό,τι θέλουν και να το πιστέψουμε. Και ναι, μπορούνε. Ξέρεις γιατί; Γιατί τους θελήσαμε πραγματικά! Θελήσαμε να πιαστούμε από εκείνα τα “όμορφα” λόγια, που έβγαλαν από το στόμα τους. Θελήσαμε να νιώσουμε πως μας θέλουν αληθινά.
Μην παίζεις με τους ανθρώπους που σε αγάπησαν, μάτια μου. Κάποια στιγμή θα πέσεις στα μάτια τους και δεν θα ξανασηκωθείς ποτέ. Σου έχει τύχει; Σίγουρα ναι. Αυτόν που κάποτε ήτανε θεός σου να τον βάζεις τόσο χαμηλά στην εκτίμησή σου, γιατί έπεσε τόσο στα μάτια σου, από όλα εκείνα τα αναληθή λόγια που έλεγε για ένα και μόνο σκοπό. Για να καταφέρει να σε κρατήσει, γιατί σε είχε ανάγκη εκείνη τη στιγμή. Μάλιστα, εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή. Ψέματα και λόγια “αγάπης” και απεριόριστου πόθου.
Μα όταν καταλαβαίνεις τι γίνεται, όταν ξυπνάς, πέφτεις από το κρεβάτι σου όπου ονειρευόσουν και τότε αρχίζεις να βλέπεις καθαρά. Τότε δεν θέλεις πια τίποτα που να έχεις σχέση με εκείνο το πρόσωπο, τίποτα που να σου το θυμίζει και αν τύχει και το δεις κάπου, δεν σου κάνει αίσθηση ούτε μια εξήγηση. Το θεωρείς χαμένο χρόνο να ανταλλάξεις έστω και μια κουβέντα μαζί του. Οι πράξεις του τα έδειξαν όλα. Δεν έχεις χρόνο για άλλα λόγια, δεν έχεις χρόνο για εκείνους που σου τρώνε ότι πολυτιμότερο έχεις.
Την αγάπη που δίνεις απλόχερα!
Δεν χρειάζεται να μένεις, ούτε να ξοδεύεις τα αισθήματά σου για εκείνους, που το μόνο που είχαν να σου δώσουν ήταν κοροϊδία. Προφύλαξε τον εαυτό σου από τους παρτάκηδες, που το μόνο που θέλουν είναι να σου τρώνε σιγά σιγά την ψυχή, για να κάνουν το κομμάτι τους. Για να παίξουν το παιχνίδι τους και να βγούνε για μια ακόμη φορά κερδισμένοι. Μην τους κάνεις νικητές…
