Γράφει η Γεώρα
Και αν κάναμε πάλι την ευαισθησία και το ρομαντισμό μόδα;
Αν κάναμε το φλερτ μακριά από μία οθόνη αλλά με ανθρώπινη επαφή, πρόσωπο με πρόσωπο πάλι μόδα; Πόσο θα άλλαζε η ζωή μας ; Πόσο πιο όμορφη θα ήταν αυτή η γλυκιά αμηχανία, η ανησυχία, το τρέμουλο μέχρι να συναντηθείς με τον άνθρωπο σου. Οι ώρες πριν θα είχαν κάποιο νόημα, η επιλογή του τι να φορέσεις, να βρεις το κατάλληλο μέρος, να πεις τις πιο “σωστές” ατάκες, μέσα στο άγχος του πρώτου ραντεβού. Μην κάνεις κάποιο λάθος, μα έλα που εκεί γίνονται τα περισσότερα λάθη. Γκάφες που βγάζουν γέλιο.
Πόσο υπέροχο να περπατούσες δίπλα δίπλα με αυτόν τον άνθρωπο, να μιλάτε για τους εαυτούς σας. Ήσυχα, αργά, φοβισμένα. Με την επιθυμία του εντυπωσιασμού! Και κάπου εκεί σε δύο βήματα πιο αργά, πιο αμήχανα, τα χέρια να ακουμπούν δειλά δειλά το ενα το άλλο και να απομακρύνονται γρήγορα… βλέμματα γεμάτα υποσχέσεις, παιχνίδι, νάζι. Βλέμματα γεμάτα σπίθες! Βλέμματα γεμάτα φλερτ!
Και φτάνοντας εκεί κάτω από το σπίτι της, απλά την αγκαλιάζεις. Έχοντας την ελπίδα για ένα ακόμα ραντεβού. Ακούς την καρδιά σου να χτυπά ανεξέλεγκτα. Φεύγεις με ένα χαμόγελο καρδιάς. Και εκείνη πίσω από την πόρτα της να μην μπορεί να πιστέψει πως πήγε τόσο καλά τελικά!
Και την άλλη μέρα μία κλήση, αυτή η χροιά της φωνής σε πήρε απλά για να δει τι κάνεις, γιατί θέλει να βρεθείτε πάλι.
Μήπως τελικά θα είχε περισσότερο νόημα; Μήπως θα της δίναμε λίγη μαγεία και λίγη παραπάνω αξία;
Μήπως να κάναμε μόδα ξανά την ευαισθησία; Να δίναμε σημασία στα τόσα συναισθήματα των ανθρώπων! Έτσι θα ερχόμασταν ξανά κοντά στα ανθρώπινά μας!
Άνθρωποι μακριά από οθόνες, ψυχρές καρδιές, άνθρωποι με θάρρος, τόλμη, εφυΐα! Άνθρωποι γεμάτοι πείσμα για ζωή!
Ένας χορός σε κάποιο μπαρ που θα γίνει το τραγούδι σας, δύο σώματα να γίνονται ένα, μέσα στο ρυθμό. Να νιώθεις τις κινήσεις, τη ζεστασιά του κορμιού και όλος ο κόσμος εκείνη την ώρα να σου ανήκει. Να τον έχεις στα χέρια σου.
Ένα μου λείπεις γι’αυτό ήρθα να σε δω από κοντά, ένα λουλούδι, ενα τραγούδι που αφιέρωσες. Μια βόλτα σιωπηλή, μα με τόσο αγάπη! Ένα γεύμα που φτιάξατε μαζί. Χαμένοι από οθόνες και φωτογραφίες κοινοποιημένες. Μονάχα φωτογραφίες που τις έχουν μόνο δύο. Χαμόγελα αληθινά όχι για ένα στόρι. Τοποθεσία άγνωστη για τους εικονικούς “φίλους” μα καθόλου χαμένη από το νόημα της στιγμής.
Μια αγκαλιά αγάπης! Μια αγκαλιά στον άνθρωπο που έχουμε χάσει!
Πόσο πιο όμορφη θα ήταν η ζωή μας, στη γλυκιά αναμονή, στα σκιρτήματα, στη φαντασία!
Πόση αληθινή(!) Ζωή τελικά μας λείπει από τις μέρες μας! Και πόση ανάγκη έχουμε να γυρίσουμε πίσω σε αυτή….
