Γράφει η Αστέρω
Δεν ξεκινούν όλα τα όνειρα σαν κάτι μεγάλο. Κάποια γεννιούνται σχεδόν αθόρυβα, μέσα σε μια καθημερινότητα που δε δείχνει τίποτα ιδιαίτερο. Μια σκέψη που περνάει γρήγορα από το μυαλό, μια εικόνα που επιμένει να επιστρέφει χωρίς λόγο, μια αίσθηση ότι “ίσως εκεί να υπάρχει κάτι”.
Και χωρίς να το καταλάβεις αρχίζουν να ριζώνουν.
Γιατί κάποια όνειρα δεν έρχονται για να τα προσπεράσεις. Έρχονται για να σε βάλουν σε διαδικασία να αναρωτηθείς τι θα γινόταν αν τα έπαιρνες λίγο πιο σοβαρά.
Στην αρχή τα κοιτάς από απόσταση. Λες “ίσως”, λες “κάποτε”, λες “δεν είναι για μένα”. Τα ντύνεις με λογική, τα περιορίζεις με φόβο, τα βάζεις σε αναμονή μέχρι να έρθει μια πιο κατάλληλη στιγμή. Μόνο που η κατάλληλη στιγμή σπάνια έρχεται όπως την περιμένεις.
Και κάπου εκεί αρχίζει το δύσκολο κομμάτι. Να τολμήσεις.
Όχι να τα φωνάξεις. Όχι να τα ανακοινώσεις. Αλλά να τα ζήσεις λίγο. Να τα αφήσεις να πάρουν αέρα. Να δεις τι θα συμβεί αν δεν τα κρατήσεις άλλο κλειδωμένα μέσα σου.
Το πιο παράξενο με τα όνειρα είναι ότι δε ζητούν τελειότητα. Ζητούν παρουσία. Ζητούν την απόφαση να σταθείς μέσα τους, ακόμα κι αν δεν ξέρεις πού οδηγούν.
Και τότε αρχίζουν να αλλάζουν μορφή.
Από κάτι μακρινό γίνονται κάτι πραγματικό. Από σκέψη γίνονται στιγμή. Από φαντασία γίνονται άνθρωποι, βλέμματα, λέξεις που ειπώθηκαν τη σωστή ώρα, σιωπές που δε χρειάζεται πια να εξηγηθούν.
Δεν είναι πάντα εύκολο. Κάποια όνειρα δοκιμάζονται. Άλλα σε κάνουν να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου, για τις επιλογές σου, για το αν άξιζε να τα κυνηγήσεις. Αλλά αυτά είναι τα όνειρα που έχουν βάρος. Αυτά που δεν ήταν ποτέ απλώς ιδέα.
Και υπάρχει εκείνη η στιγμή -σχεδόν αθόρυβη- που καταλαβαίνεις ότι κάτι αλλάζει. Όχι γιατί όλα έγιναν τέλεια, αλλά γιατί για πρώτη φορά δε φοβάσαι τόσο πολύ να συνεχίσεις.
Τα όνειρα δε γίνονται αληθινά επειδή ήταν γραφτό. Γίνονται αληθινά επειδή κάποιος τα επέλεξε ξανά και ξανά, ακόμα κι όταν δεν υπήρχε εγγύηση.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο σημείο τους.
Όχι το ότι πραγματοποιούνται.
Αλλά το ότι σε βρίσκουν έτοιμη να τα ζήσεις.
