Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Ας το ξεκαθαρίσουμε: το κουτσομπολιό είναι η πιο ύπουλη μορφή δειλίας. Είναι το μέσο που χρησιμοποιούν οι μικρόψυχοι για να νιώσουν μεγάλοι. Παίρνεις μια ιστορία που δεν σου ανήκει, την πλάθεις όπως σε βολεύει και τη ρίχνεις σαν βέλος. Και ύστερα τι; Χαμογελάς, παριστάνοντας τον αθώο παρατηρητή. Αλλά ξέρεις πολύ καλά τι κάνεις.
Το κουτσομπολιό δεν είναι “αθώα κουβέντα.” Είναι ύπουλη επίθεση. Είναι το μαχαίρι που στρίβεις στην πλάτη κάποιου που, ίσως, σε εμπιστεύτηκε. Και το κάνεις γιατί; Για να γεμίσεις τη μιζέρια σου με λίγο δράμα που δεν σε αφορά; Ή μήπως επειδή πιστεύεις πως, διαλύοντας τη φήμη του άλλου, θα υψώσεις τη δική σου;
Πες μου, νιώθεις δυνατός όταν το κάνεις; Νιώθεις έξυπνος; Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι μοιάζεις πιο μικρός από ποτέ. Το κουτσομπολιό δεν σε κάνει δημοφιλή. Σε κάνει αναξιόπιστο, φτηνό και –ναι, θα το πω– γελοίο.
Ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Το κουτσομπολιό σου γυρίζει μπούμερανγκ. Σκέψου το λίγο: αν εσύ τρέχεις να πεις τα πάντα για τους άλλους, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν κάνουν το ίδιο για σένα; Και όταν βρεθείς στη θέση του “στόχου,” θα θυμηθείς πώς είναι να γεύεσαι το δηλητήριο που μοίραζες.
Λοιπόν, άκου κάτι και θυμήσου το: Αν δεν είναι δική σου ιστορία, δεν έχεις δικαίωμα να την πεις. Τελεία. Το κουτσομπολιό δεν είναι δύναμη· είναι αδυναμία. Είναι η ανάγκη σου να κρυφτείς πίσω από λόγια αντί να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να αντιμετωπίσεις το κενό σου.
Μην γίνεσαι το φίδι που δηλητηριάζει κάθε κύκλο στον οποίο βρίσκεται. Κράτα το στόμα σου κλειστό και τα λόγια σου τίμια. Όχι γιατί είσαι “καλός άνθρωπος,” αλλά γιατί έχεις αξιοπρέπεια. Και η αξιοπρέπεια, φίλε μου, είναι ανεκτίμητη.
Την επόμενη φορά που θα σκεφτείς να πεις κάτι “πικάντικο,” αναρωτήσου: είναι δική σου δουλειά; Αν όχι, άσε το στόμα σου κλειστό. Γιατί εκεί κρύβεται η πραγματική δύναμη: στο να μην πέσεις στο επίπεδο εκείνων που ζουν για να σκαλίζουν τις ζωές των άλλων.
