Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Στο τέλος του έρωτα, μπορεί να σε ξεπέρασα, αλλά δεν σε αποκαθήλωσα ποτέ.
Και αυτό λέει πολλά για μένα. Και για σένα.
Σε ξεπέρασα, ναι. Όχι επειδή έπαψες να σημαίνεις, αλλά επειδή έπρεπε να συνεχίσω να υπάρχω. Γιατί ο έρωτας, όταν τελειώνει, δεν σε ρωτά αν είσαι έτοιμος. Σε σπρώχνει έξω απ’ το κάδρο και σου λέει «τώρα μάθε να στέκεσαι μόνος σου». Κι εγώ στάθηκα. Με δυσκολία, με θυμό, με σιωπές που έκαναν θόρυβο. Αλλά στάθηκα.
Δεν σε αποκαθήλωσα όμως. Δεν σε κατέβασα απ’ το βάθρο με φτηνές κουβέντες, δεν σε μίκρυνα για να χωρέσω εγώ. Δεν είπα ποτέ πως ήσουν λάθος για να νιώσω εγώ σωστός. Δεν σε έκανα ιστορία τρόμου για να με λυπηθούν. Δεν σε ξεγύμνωσα στα μάτια των άλλων για να ντυθώ εγώ αξιοπρέπεια.
Γιατί ό,τι αγάπησα, το σεβάστηκα. Ακόμα κι όταν πόνεσε. Ακόμα κι όταν δεν άντεξε. Ακόμα κι όταν δεν ήσουν πια εδώ.
Σε ξεπέρασα με τον δύσκολο τρόπο. Όχι σβήνοντάς σε, αλλά τοποθετώντας σε. Σε ένα ράφι μέσα μου που δεν πιάνει πια χώρο, αλλά δεν είναι και άδειο. Σε μια μνήμη που δεν με τραβά απ’ το μανίκι, αλλά ούτε και με αφήνει αδιάφορο. Σε εκείνο το «υπήρξες» που δεν χρειάζεται εξηγήσεις.
Δεν σε αποκαθήλωσα, γιατί δεν ήσουν ποτέ ψεύτικη. Ήσουν απλώς ανθρώπινη. Με τα όριά σου. Με τις αντοχές σου. Με τις δειλίες σου και τις στιγμές που δεν μπόρεσες να σταθείς όπως ήθελα. Κι εγώ δεν ήμουν άγιος. Ήμουν απλώς πιο πρόθυμος να πέσω στη φωτιά για σένα.
Στο τέλος του έρωτα, δεν χρειάζεται να γκρεμίσεις για να φύγεις. Μερικές φορές αρκεί να αποδεχτείς ότι κάποιος δεν ήταν για πάντα, αλλά ήταν αληθινός όσο κράτησε. Κι αυτό, όσο σπάνιο κι αν ακούγεται, είναι μια μορφή δικαίωσης.
Σε ξεπέρασα, λοιπόν.
Αλλά δεν σε αποκαθήλωσα ποτέ.
Γιατί ο έρωτας που είχε αξία, δεν χρειάζεται εκδίκηση για να τελειώσει.
