Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Κι αν κάποτε νιώσεις να σου λείπω, δεν θα είναι ξαφνικό. Δεν έρχεται έτσι η έλλειψη. Έρχεται ύπουλα. Σε ανύποπτες στιγμές. Όταν όλα δείχνουν τακτοποιημένα και τίποτα δεν πονά φανερά. Θα σου λείψω όταν δεν θα υπάρχει λόγος να μου στείλεις. Όταν δεν θα έχεις πια δικαιολογία να με σκέφτεσαι.
Θα σου λείψω σε κάτι μικρά, αδιάφορα. Σε μια φράση που δεν ειπώθηκε όπως την περίμενες. Σε ένα βλέμμα που δεν σε διάβασε. Σε μια σιωπή που δεν σε ένιωσε. Εκεί θα εμφανιστώ. Όχι σαν πρόσωπο. Σαν αίσθηση. Σαν εκείνο το κάτι που δεν ξέρεις πώς να το ονομάσεις αλλά ξέρεις πως δεν αντικαθίσταται.
Δεν θα σου λείψω επειδή έφυγα. Θα σου λείψω επειδή ήμουν παρών. Επειδή ήξερα πότε να μείνω και πότε να σωπάσω. Επειδή δεν χρειάστηκε ποτέ να σου αποδείξω τίποτα. Επειδή σε έβλεπα, ακόμη κι όταν εσύ κοιτούσες αλλού.
Κι αν κάποτε νιώσεις να σου λείπω, μην το μπερδέψεις με μοναξιά. Η μοναξιά περνά. Η απουσία όχι. Η απουσία κουβαλά μνήμη. Κουβαλά στιγμές που δεν επαναλαμβάνονται. Λέξεις που ειπώθηκαν μία φορά και δεν ξαναβρήκαν φωνή.
Δεν θα σου λείψω σαν άνθρωπος. Θα σου λείψω σαν χώρος. Σαν τόπος που μπορούσες να ακουμπήσεις χωρίς να εξηγείς. Σαν ανάσα που δεν σε ρωτούσε αν είσαι καλά. Σαν παρουσία που δεν ζήτησε ποτέ ανταλλάγματα.
Κι αν κάποτε θελήσεις να επιστρέψεις, να θυμάσαι κάτι. Δεν επιστρέφουμε σε ανθρώπους. Επιστρέφουμε σε στιγμές. Και οι στιγμές, όταν χαθούν, δεν περιμένουν. Ζουν μόνο μέσα μας.
Αν σου λείψω, κράτησέ το ήσυχα. Σαν απόδειξη ότι κάτι υπήρξε. Όχι για να γυρίσεις. Αλλά για να θυμάσαι πως κάποτε ένιωσες αληθινά.
