Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Έστω για λίγο.
Έστω για κάποιες στιγμές. Για εκείνες τις στιγμές που είναι μόνο για εμάς, μόνο δικές μας.
Έστω για λίγο. Για λίγο να με αγαπάς, για λίγο να με ακουμπάς και το κορμί μου να γεμίζει με πόθο. Για εκείνες τις στιγμές που είμαστε μαζί, να με αγαπάς ολοκληρωτικά και μετά ας με ξεχνάς, ας με ξεχνάς για εκείνες τις φορές που δεν είσαι μαζί μου μα το μυαλό σου γυρνάει, γυρνάει και σε φέρνει πάλι και πάλι κοντά μου.
Έστω για λίγο. Ένα φιλί από εκείνα τα πεταχτά. Από εκείνα που πετούν φωτιές μόλις ενωθούν τα δυο μας χείλη. Ένα πρωινό λίγο πριν ξεκινήσουν να κυλούν όλα σε ρυθμούς τρελούς με εμάς μέσα του πιο τρελούς από όλους.
Έστω για λίγο. Μια αγκαλιά στο πουθενά που γίνεται σημείο αναφοράς για εμάς, που δεν επιτρέπεται να μπει και να πατήσει κανείς άλλος.
Έστω για λίγο. Για λίγο τα δάχτυλά μας να μπορούν να ενωθούν σαν μια δυνατή γροθιά που δεν μπορεί να τη σπάσει τίποτα, που τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από εκείνη.
Έστω για λίγο. Για λίγο τα κορμιά μας να μπλέκονται και το μυαλό να μένει σταματημένο εκεί, εκεί που ο χρόνος δεν έχει ρολόγια και ήχους.
Άφησε το μετά, το μετά δεν έχει σημασία, δεν έχει σημασία για εμάς. Για εμάς που είμαστε αιώνιοι εραστές ενός κόσμου που ανήκει στο παρελθόν, στο παρελθόν που ξαφνικά έγινε μέλλον.
Για λίγο έφτασες πάλι, για λίγο που όμως το δικό σου λίγο είναι πολύ!
