Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Το να φεύγεις είναι εύκολο. Κλείνεις την πόρτα πίσω σου και πιστεύεις ότι ξεμπέρδεψες. Αφήνεις τις λέξεις να αιωρούνται, τις πληγές ανοιχτές, τα συναισθήματα να καίγονται. Φεύγεις, όχι γιατί δεν υπάρχει κάτι να πεις, αλλά γιατί φοβάσαι να το πεις. Όχι γιατί δεν έχεις κάτι να νιώσεις, αλλά γιατί δεν αντέχεις να το νιώσεις.
Ξέρεις τι είναι δύσκολο; Το να μείνεις. Να σταθείς μπροστά σε όλα όσα σε τρομάζουν, να αντικρίσεις τις συνέπειες των πράξεών σου, να αποδεχτείς τα λάθη σου. Να κοιτάξεις τον άλλον στα μάτια και να πεις όλη την αλήθεια, ακόμα κι αν πονάει. Αυτό απαιτεί θάρρος. Και το θάρρος, πολλές φορές, είναι το τελευταίο πράγμα που βρίσκουμε όταν το χρειαζόμαστε.
Αλλά, άκου με. Αν έφυγες σαν δειλός, γύρνα. Γύρνα, όχι για να εξιλεωθείς, αλλά για να κλείσεις τους λογαριασμούς σου με τον εαυτό σου. Γιατί οι σχέσεις δεν τελειώνουν πραγματικά όταν φεύγεις. Τελειώνουν όταν έχεις το θάρρος να αντιμετωπίσεις όλα όσα άφησες στη μέση.
Γύρνα, κοίταξέ την στα μάτια, πες όσα δεν είπες. Μην κρύβεσαι πίσω από σιωπές ή μισές αλήθειες. Πες της τι ένιωσες, τι φοβήθηκες, τι σε έκανε να τρέξεις. Αν την αγάπησες, πες το. Αν την πλήγωσες, αποδέξου το. Κι αν δεν μπορείς να μείνεις, τουλάχιστον δώσε της το κλείσιμο που της αξίζει.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το να φεύγεις χωρίς να παλέψεις είναι η πιο μεγάλη ήττα. Όχι μόνο για εκείνη, αλλά και για εσένα. Σε αφήνει με ερωτήματα που ποτέ δεν θα απαντηθούν. Με κενά που ποτέ δεν θα γεμίσουν.
Γύρνα λοιπόν. Αντιμετώπισέ τα όλα κατάματα. Μην το κάνεις για εκείνη, κάν’ το για εσένα. Για να ξέρεις ότι προσπάθησες. Για να μπορείς να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη χωρίς ενοχές.
Και μετά; Μετά αποφάσισε. Αν θα μείνεις ή θα φύγεις. Αλλά αυτή τη φορά, κάν’ το σωστά. Με την αλήθεια σου. Με θάρρος. Γιατί, μερικές φορές, αυτό που φοβάσαι να αντιμετωπίσεις, είναι το μόνο που μπορεί να σε απελευθερώσει.
