Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Πολλές φορές είναι δύσκολο να κρατήσεις κάτι που έχει ήδη φύγει. Να υποχρεώσεις την καρδιά να ακούσει εσένα και όχι το σωστό.
Όταν εκείνος θα φύγει, να ξέρεις ότι θα είναι πάντα εκεί για σένα. Όλα όσα έκανε θα μείνουν χαραγμένα στην καρδιά σου, στο μυαλό σου.
Το άγγιγμά του στο σώμα σου να σε ταράζει σε κάθε σκέψη, να αναστατώνει κάθε κύτταρο του κορμιού σου. Γιατί όλα όσα έχεις ανήκουν σε αυτόν.
Σε όποια θάλασσα αυτού του πλανήτη κι αν ταξιδεύει ανήκει σε σένα. Η μορφή του, το άγγιγμα του, το χαμόγελο του, το σώμα του, η μυρωδιά του είναι όλα εκεί. Δεν μπορείς να τα ξεχάσεις, δεν μπορούνε να σβηστούν.
Έγιναν και αυτό δεν αλλάζει, δεν θα αλλάξει ποτέ.
Έζησα μαζί σου τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου, έπλασα μια καρδιά να ανήκει παντοτινά σε σένα και ξαφνικά τέλος, με άδειασες.
Κατάφεραν να μας χωρίσουν, να μας κάνουν να ζούμε σαν δυο ξένοι, σαν να μην ήμασταν ποτέ ούτε μια μέρα μαζί.
Τους το επιτρέψαμε και το μετανιώνω. Τώρα μόνο σε νιώθω, νιώθω όλα αυτά που θέλεις να μου πεις όταν σε κοιτώ στα μάτια, νιώθω την τρικυμία μέσα σου για όλα όσα δεν σε άφησαν να ολοκληρώσεις, για όσα δεν μας άφησαν να ολοκληρώσουμε.
Δεν μπορώ πια να σε αγγίξω, μου απαγορεύεται βλέπεις, να σε μυρίσω στο λαιμό ή να σε φιλήσω, αυτά μείνανε μόνο όνειρα πια.
Ξέρω ότι με νιώθεις, ότι μπορείς να δεις τι σκέφτομαι, όσα νιώθω για σένα ακόμα.
Δεν θέλω ρε γαμώτο να σε χάσω κι ας έχεις ήδη φύγει, κι ας είσαι κάπου αλλού.
Ξέρω όμως, ότι κάθε φορά που σε σκέφτομαι είσαι εκεί, με σκέφτεσαι και εσύ. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι έστω νοητά είσαι εκεί, πάντα εκεί.
Είναι όμως τόσο χαζό, έπρεπε να ήσουν εδώ. Να σε αγαλλιάζω ρε γαμώτο, να με ρίχνεις στο κρεβάτι και να ξεχνάμε όλα τα δύσκολα, να με κρατάς από το χέρι για να νιώθω ασφαλής, προστατευμένη, να με κοιτάς για να νιώθω δυνατή.. έπρεπε να ήσουν εδώ..
Τι κάνω χωρίς εσένα;
Να με φιλάς, μου έλειψε να με φιλάς, χρειάζομαι τα φιλιά σου. Χρειάζομαι να είσαι εδώ, θέλω να σε βλέπω, σήμερα, αύριο και για πάντα, Να ξέρω ότι κάθε γαμημένη μέρα που περνάει ξυπνάω και είσαι δίπλα μου, πραγματικά εκεί και όχι η σκιά σου. Όταν κλαίω, θα μου σκουπίζεις τα δάκρυα και όταν πονάς να σε κάνω να ξεχνάς.
Ποιοι είναι αυτοί που επέλεξαν να σκοτώσουν αυτό τον έρωτα και γιατί τους αφήσαμε; σε ρωτάω γιατί;
Θέλω να ξέρεις κάτι, ξέρω ότι με ακούς.
Οι άνθρωποι γεννήθηκαν για το μαζί, ποτέ για το χώρια, για την αγκαλιά και ποτέ για το χώρια, για τα φιλιά και τα χάδια, ποτέ για το χώρια.. και εγώ!
Εγώ γεννήθηκα για σένα, μόνο για σένα! Να με κρατάνε τα δικά σου χέρια, να με φιλάνε τα δικά σου χείλη.
Γίνομαι γραφική και επαναλαμβάνομαι αλλά αυτό νιώθω.
Αυτά είναι τα δικά μου ελαττώματα, ενώ εσένα το πιο βαρύ, έφυγες..
Είναι το μεγαλύτερο ελάττωμα απο όλα..
Σκότωσες ότι είχαμε, το διέλυσες και ύστερα έφυγες. Με διέλυσες και έφυγες.
Όμως εγώ ακόμα σε αγαπάω και το ξέρεις, το νιώθεις αφού με αγαπάς και εσύ..
Και αφού ξενυχτάμε ο ένας για τον άλλο γιατί είμαστε χώρια μου λες;
Θα σε περιμένω,
Ο κόσμος να έρθει τούμπα ξέρω ότι θα γυρίσεις,
Θα σε περιμένω!
