Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Τι είναι σωστό, τι είναι δίκαιο δεν θα ρωτήσω.
Δεν ρωτάω ποτέ.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να τα κατατάσσουμε όλα κάπου.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να διερωτώμαι συνέχεια.
Γιατί πρέπει να ψάχνουμε ψύλλους στα άχυρα;
Γιατί πρέπει να τραυματίζουμε τον εαυτό μας με ένα γιατί;
Γιατί ότι περνάει δεν έχει καμία πλέον σημασία, έφυγε πάει.
Γιατί σήμερα είναι μια άλλη μέρα και σαν άλλη μέρα θα την δω πιο αισιόδοξα, πιο διαφορετικά.
Δεν μεμψιμοιρούμε για το χθες, δεν ανησυχούμε για το αύριο.
Το χθες ήταν χθες και το αύριο δεν έχει έρθει ακόμη.
Σταμάτα να προσπαθείς να εξηγήσεις τα πάντα.
Δεν εξηγούνται όλα μάτια μου.
Κι όταν κάποιος δεν σε καταλαβαίνει και σ’αγνοεί, χάρισέ του το καλύτερο κομμάτι της σιωπής σου.
Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τίποτα και σε κανέναν.
Έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες κι αν έκανες και κάποιο λάθος δεν στράβωσε εξαιτίας σου ο γιαλός που λέει κι η Παπαδάκη.
Κι ό,τι σε πονάει άστο να φύγει.
Μην το κρατάς σφιχτά δεμένο στην αγκαλιά σου.
Ο πόνος μάτια μου αγριεύει, ξεσκίζει τις σάρκες.
Μην του δίνεσαι με τόση ευκολία.
Σταμάτα τον τώρα πριν να είναι αργά.
Το μόνο που έχει αξία είναι η ψυχή μας.
Αυτήν να κρατήσεις καθαρή.
Θά’ρθει η ώρα που θα βρεις τις απαντήσεις σου, χωρίς να κάνεις καμιά ερώτηση.
Εκεί θα βρεις την γαλήνη σου.
Γιατί όλα γίνονται για κάποιο λόγο κι αν δεν τον κατάλαβες ακόμη, έχεις κι άλλο δρόμο να κάνεις.
Να ταξιδεύεις με αυτοπεποίθηση και αγάπη προς τον εαυτό σου.
Κανένας δεν θα σ’αγαπήσει αν δεν αγαπήσεις εσύ εσένα.
Κανένας δεν θα σε νιώσει αν δεν νιώσεις εσύ πρώτα την ψυχή σου.
Γιατί ψυχή έχεις, ψυχή θα βρεις, ψυχή να αναζητάς πάντα.
