Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Οι ανασφαλείς καρδιές δεν ησυχάζουν ποτέ. Κάνουν τόση φασαρία, σαν να θέλουν να πείσουν τον εαυτό τους – και τους άλλους – πως αξίζουν να αγαπηθούν. Είναι γεμάτες ερωτήσεις που δεν τολμούν να γίνουν λόγια. Πνίγονται από φόβους που κανείς δεν μπορεί να τους πάρει μακριά.
Κάνουν φασαρία, γιατί ψάχνουν απαντήσεις. «Θα μείνεις;» «Με αγαπάς;» «Είμαι αρκετή;» Αλλά ποτέ δεν ρωτούν. Κρατούν τα ερωτήματα μέσα τους, και τα αφήνουν να γίνουν θόρυβος. Ένας θόρυβος που σκεπάζει τα πάντα.
Μια ανασφαλής καρδιά λαχταρά την επιβεβαίωση. Όχι γιατί δεν πιστεύει σε σένα, αλλά γιατί δεν πιστεύει στον εαυτό της. Βλέπει την αγάπη σαν κάτι εύθραυστο, κάτι που μπορεί να σπάσει με την παραμικρή αφορμή. Και έτσι, γίνεται δύσκολη. Κολλάει στις λεπτομέρειες, στις σιωπές, στις λέξεις που δεν ειπώθηκαν.
Είναι κουραστική, το ξέρω. Η φασαρία της μπορεί να σε εξαντλήσει. Αλλά πίσω από τον θόρυβο, υπάρχει μια αλήθεια. Αυτές οι καρδιές, όσο ανασφαλείς κι αν είναι, αγαπούν βαθιά. Αγαπούν χωρίς όρια, χωρίς να κρατούν τίποτα για τον εαυτό τους.
Μια ανασφαλής καρδιά δεν θέλει να σε κουράσει. Θέλει απλά να την πείσεις ότι δεν θα την αφήσεις. Θέλει να ακούσει τη σιωπή σου να λέει «είμαι εδώ». Θέλει να δει πως ακόμα κι όταν φωνάζει, όταν υπερβάλλει, όταν σε αμφισβητεί, εσύ δεν φεύγεις.
Κι αν αντέξεις τον θόρυβό της, θα βρεις έναν έρωτα που δεν συγκρίνεται. Γιατί οι ανασφαλείς καρδιές, όταν νιώσουν ασφάλεια, όταν καταλάβουν πως είναι αρκετές, αγαπούν με όλη τους την ύπαρξη. Και αυτό, είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μπορεί να σου δώσει κάποιος.
