Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη
Τι κι αν ήταν μαθητής Του;
Τι κι αν Τον αγκάλιασε και Τον φίλησε;
Την προδοσία Του ετοίμαζε.
Τι κι αν κάποιος δηλώνει φίλος σου και ζητά να είναι κοντά σου;
Θα συνεχίσει άραγε να είναι ακόμα και όταν εσύ προοδεύσεις και είσαι καλύτερα από αυτόν;
Θα χαρεί με τη χαρά σου και θα τη νιώσει ως δική του; Ή μήπως όχι;
Πόσο άσχημο και θλιβερό είναι όταν ζηλεύει ο φίλος.
Όταν προδίδει τη φιλία σας γιατί δεν αντέχει να βλέπει την ευτυχία σου να ξεπερνάει τη δική του.
Το κακό που θα σου κάνει ο φίλος, σε πονάει πιο πολύ από αυτό που θα σου κάνει ένας εχθρός.
Ο εχθρός έτσι και αλλιώς εχθρικά σε βλέπει. Δε σε νοιάζει. Δε σε επηρεάζει.
Η ζήλεια όμως του φίλου σε απογοητεύει. Σε στεναχωρεί. Συνειδητοποιείς τελικά ότι ήταν δήθεν φίλος, δήθεν κολλητός, δήθεν συμπαραστάτης.
Έχε τον νου σου λοιπόν με ποιον μοιράζεσαι τη χαρά σου. Άλλο φίλος, άλλο γνωστός.
Ιούδες υπάρχουν πολλοί δυστυχώς.
Ακούς;
