Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Τι νόημα έχει να σε αγαπάω και να μην στο λέω, για να μην το πάρεις πάνω σου;
Τι νόημα έχει να σε θέλω και να μην στο δείχνω, για να μην το εκμεταλλευτείς;
Τι νόημα έχει να έχω θυμούς, νεύρα, παράπονα και να μην τα ξέρεις;
Τι νόημα έχει να συναναστρέφομαι τη μάσκα σου και να συναναστρέφεσαι τη μάσκα μου και να ζουν οι εαυτοί μας σε μια απεριόριστη μοναξιά;
Εγώ θέλω να σου φωνάζω πως σ’αγαπώ, θέλω να σε αγκαλιάζω μέσα στον κόσμο και να σου ψιθυρίζω πόσο σε θέλω.
Θέλω να σου λέω ό,τι νιώθω, όπως το νιώθω και να ξέρω πως αυτό που είμαστε, είναι τόσο γερό που δεν μπορεί να το γκρεμίσει τίποτα!
Θέλω να ξέρω πως με δέχεσαι γι’αυτό που είμαι κι όχι γι’αυτό που θα ήθελες να είμαι.
Θέλω να ξέρω πως όταν με κοιτάς, βλέπεις εμένα, με όλα τα καλά, τα κακά, τα φωτεινά και τα σκοτεινά μου σημεία.
Θέλω να ξέρω πως δεν με αγαπάς “επειδή…” αλλά “παρ’ όλα όσα…”
Θέλω να ξέρω πως η αγάπη σου δεν έχει όρους κι όρια.
Γιατί κι εγώ μόνο έτσι ξέρω και μπορώ να αγαπήσω.
Χωρίς συνθήκες, κανόνες, όρους κι όρια.
Χωρίς ανείπωτα κι απωθημένα.
Χωρίς φόβο αλλά με πολύ, πάρα πολύ πάθος!
Οπότε, κι ας μην είναι το σωστό, εγώ θέλω να στο λέω.
Κι εσύ θέλω να το ακούς, να με ακούς, κι αν διαφωνείς, να τσακωθούμε!
Λαμπόγυαλο να τα κάνουμε όλα σου λέω, δεν με νοιάζει.
Αρκεί στο τέλος της μέρας να μπεις στην αγκαλιά μου..
