Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Τον έρωτα τον αντέχεις μόνο όπως είναι: ακατάστατο, ατελή, αληθινό.
Η τελειότητα σκοτώνει τον έρωτα.
Τον πνίγει σε προσδοκίες που κανείς δεν μπορεί να κουβαλήσει.
Τον σφίγγει σε καλούπια που δεν χωράνε ανάσες, μόνο απαιτήσεις.
Όταν ψάχνεις τον τέλειο άνθρωπο,
χάνεις τον άνθρωπο.
Όταν μετράς τις λέξεις του, τις κινήσεις του, τις αδυναμίες του,
παύεις να βλέπεις την ψυχή του.
Ο έρωτας θέλει ρωγμές για να περάσει.
Θέλει λάθη, αδεξιότητες, άβολες σιωπές, ματιές που δεν ξέρουν τι να πουν.
Αν τα περιμένεις όλα σωστά,
μην περιμένεις τίποτα αληθινό.
Η αγάπη δεν αντέχει τα στημένα.
Δεν αντέχει να την διορθώνουν.
Δεν αντέχει να την εξετάζουν με μικροσκόπιο.
Θέλει να πέσεις και να γελάσεις.
Να μπερδευτείς και να συνεχίσεις.
Να λες «συγγνώμη» χωρίς να νιώθεις μικρός.
Την τελειότητα την θαυμάζουν.
Τον έρωτα τον ζουν.
Και να θυμάσαι:
Κανείς δεν αγάπησε ποτέ ένα άγαλμα.
