Γράφει η Ρένα Σταυροπούλου
Η μεγαλύτερη αγάπη είναι η πιο απλή. Όχι αυτή που φωνάζει, όχι εκείνη που χρειάζεται αποδείξεις και μεγάλα λόγια για να σταθεί. Η απλή αγάπη δεν διαφημίζεται. Δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Είναι εκεί, σταθερά, καθημερινά, χωρίς να ζητά χειροκρότημα.
Είναι ο άνθρωπος που σε καταλαβαίνει πριν μιλήσεις. Που πιάνει τη σιωπή σου και δεν τη γεμίζει με άσκοπες κουβέντες. Που σου φτιάχνει καφέ όπως τον πίνεις, χωρίς να τον έχεις παραγγείλει. Που θυμάται τις λεπτομέρειες όχι επειδή τις έγραψε κάπου, αλλά επειδή τον νοιάζεις. Αυτή είναι η απλή αγάπη. Δεν είναι εντυπωσιακή. Είναι ουσιαστική.
Η μεγάλη αγάπη δεν σε μπερδεύει. Δεν σε κάνει να αναρωτιέσαι πού στέκεσαι, τι σημαίνεις, αν είσαι αρκετός. Δεν σε κρατά σε αναμονή. Δεν σε μετρά με όρους δύναμης. Σε χωράει όπως είσαι. Με τα καλά σου και τα δύσκολά σου. Και σε κάνει να θες να γίνεις καλύτερος, όχι από φόβο μην τη χάσεις, αλλά από ανάγκη να σταθείς στο ύψος της.
Η απλή αγάπη δεν παίζει παιχνίδια. Δεν εξαφανίζεται για να φανεί πιο ποθητή. Δεν χρησιμοποιεί την απουσία σαν όπλο. Είναι παρούσα. Και αυτή η παρουσία είναι που λύνει κόμπους, που ηρεμεί τις ανασφάλειες, που κάνει τον κόσμο λίγο πιο ανεκτό.
Κάποτε κυνηγάμε το περίπλοκο γιατί νομίζουμε ότι έτσι μοιάζει ο έρωτας. Μα μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις πως η μεγαλύτερη αγάπη είναι εκείνη που δεν σε εξαντλεί. Που δεν σου ζητά να αλλάξεις για να σε δεχτεί. Που δεν σου μαθαίνει να αντέχεις, αλλά να ζεις.
Η μεγαλύτερη αγάπη είναι η πιο απλή. Κι όταν τη συναντήσεις, δεν θα έχεις καμία αμφιβολία. Θα το νιώσεις στην ηρεμία σου. Στο ότι, επιτέλους, δεν χρειάζεται να προσπαθείς.
