Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Οι μέρες τρέχουν, οι ώρες γεμίζουν με ό,τι μπορεί να καλύψει το κενό που άφησες. Η ζωή δεν σταματάει για κανέναν. Ούτε για εμάς. Μαθαίνω να περπατάω χωρίς εσένα, να γελάω, να ζω. Αλλά, ξέρεις, υπάρχει πάντα εκείνος ο ψίθυρος.
Το όνομά σου.
Δεν φεύγει. Είναι παντού. Στα τραγούδια που αποφεύγω, στις σιωπές της νύχτας, στις σκέψεις που ξεκινούν αθώα και ξαφνικά γεμίζουν με εσένα. Δεν το φωνάζω πια, ούτε το λέω δυνατά. Το ψιθυρίζω μέσα μου, σαν μια κρυφή συνήθεια που δεν μπορώ να κόψω.
Η ζωή μου συνεχίζεται, αλλά το μυαλό μου δεν σε αφήνει.
Προχωράω. Βγαίνω, γελάω, κάνω σχέδια. Από έξω, όλα φαίνονται όπως πρέπει. Αλλά μέσα μου, εσύ είσαι ακόμα εκεί. Μια μνήμη που αρνείται να γίνει παρελθόν. Ένα όνομα που το κουβαλάω ακόμα κι όταν προσπαθώ να το ξεχάσω.
Πώς γίνεται να φεύγεις και να μένεις ταυτόχρονα;
Φεύγεις από τη ζωή μου, αλλά μένεις στο μυαλό μου. Είσαι το αντίο που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, το κενό που δεν μπορώ να γεμίσω. Και κάθε φορά που νομίζω ότι σε έχω ξεπεράσει, ο ψίθυρος επιστρέφει. Το όνομά σου. Σαν να μου υπενθυμίζει ότι δεν έφυγες ποτέ πραγματικά.
Η ζωή προχωράει. Εγώ προσπαθώ.
Αλλά εσύ; Εσύ είσαι ακόμα εκεί. Ένα κομμάτι μου που δεν ξέρει πώς να σε αφήσει. Και το όνομά σου… Το όνομά σου είναι ο ψίθυρος που δεν σταματάει ποτέ.
