Γράφει η Άννα Μαρκοπούλου
Η ζωή ξεκινά εκεί που τελειώνει το “τι θα πουν οι άλλοι”.
Απλή φράση. Σπουδαία αλήθεια.
Πόσες φορές σπατάλησες την ανάσα σου, το σώμα σου, τα θέλω σου, για να είσαι εντάξει στις προσδοκίες των άλλων;
Για να μην «χαλάσεις εικόνα», για να μη μιλήσουν, για να μη σε δείξουν.
Πόσες φορές δεν έζησες, μόνο και μόνο γιατί φοβήθηκες την κουβέντα που θα σε συνοδεύσει πίσω από μια πλάτη;
Μας μάθανε να ντρεπόμαστε για το πάθος μας, για το κλάμα μας, για τον θυμό μας.
Να λέμε “συγγνώμη” που δεν ήμασταν όπως μας ήθελαν.
Να επιβιώνουμε αντί να ζούμε.
Μα έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς κάτι πολύ δυνατό:
Οι άλλοι πάντα κάτι θα πουν. Ακόμα κι όταν δεν κάνεις τίποτα.
Οπότε, γιατί να μην τους δώσεις έναν καλό λόγο να το πουν;
Ζήσε, φώναξε, ερωτεύσου, διεκδίκησε.
Μην ζεις για να σε αγαπούν οι άλλοι. Ζήσε έτσι ώστε να σε αγαπάς εσύ.
Και θα έρθουν εκείνοι που θα σε δουν αληθινά, όχι γιατί ταιριάζεις, αλλά γιατί ξεχωρίζεις.
Η ζωή δεν είναι το φίλτρο της εικόνας σου.
Είναι οι στιγμές που έκανες κάτι τρελό και ένιωσες ξανά παλμό.
Είναι εκείνη η απόφαση που πήρες χωρίς να ρωτήσεις κανέναν.
Είναι εκείνο το «όχι» που είπες και σε απελευθέρωσε.
Ό,τι κι αν κάνεις, να το κάνεις για σένα.
Γιατί η ζωή που χαρίζεται για να μην παρεξηγηθεί, είναι μια ζωή που δεν σε περιλαμβάνει.
