Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Δεν ζητάω πολλά. Ζητάω αυτά που είπες ότι είσαι.
Δεν σου ζήτησα να γίνεις κάποιος άλλος. Δεν σου ζήτησα να με σώσεις, ούτε να κάνεις θαύματα.
Σου ζήτησα απλώς να σταθείς σε όσα με κοίταξες στα μάτια και μου είπες πως είσαι.
Μου είπες πως είσαι σταθερός, αλλά χάθηκες στο πρώτο τράνταγμα.
Μου είπες πως ξέρεις τι θες, αλλά δεν άντεξες ούτε τον εαυτό σου.
Μου είπες πως αγαπάς αληθινά, αλλά η αγάπη σου έμοιαζε περισσότερο με αναβλητική συνήθεια.
Δεν είναι παράπονο αυτό. Είναι διαπίστωση.
Δεν ζήτησα τα πάντα, δεν απαίτησα τίποτα.
Απλώς περίμενα – όχι να γίνεις κάποιος άλλος – αλλά να είσαι αυτός που είπες πως είσαι.
Γιατί βλέπεις, μερικές φορές, αυτό που πληγώνει δεν είναι η έλλειψη…
Είναι η υπόσχεση.
Εκείνο το «μπορείς να βασιστείς πάνω μου». Εκείνο το «δεν είμαι σαν τους άλλους». Εκείνο το «εγώ θα μείνω».
Πόσο εύκολα ειπώθηκαν, πόσο αθόρυβα ακυρώθηκαν.
Οπότε, όχι, δεν ζητάω πολλά.
Ζητάω συνέπεια. Ζητάω χαρακτήρα. Ζητάω αλήθεια.
Ζητάω τον άνθρωπο που ο ίδιος δήλωσε πως είναι.
Κι αν δεν μπορείς να σταθείς εκεί, να μη λες.
Και αν δεν μπορείς να δώσεις, να μη τάζεις.
Γιατί η πιο σκληρή απογοήτευση δεν είναι το λίγο.
Είναι το υποσχόμενο πολύ που δεν ήρθε ποτέ.
