Γράφει η Πράξια Αρέστη
Η ζωή μου άλλαξε όταν σταμάτησα να θυμώνω και να παλεύω για πράγματα που δεν μπορούν να αλλάξουν.
Η ζωή μου άλλαξε όταν σταμάτησα να περιμένω, χωρίς να νιώθω ενοχές, ανθρώπους που ποτέ δεν ήταν εκεί όταν τους έψαχνα.
Η ζωή μου άλλαξε όταν κατάλαβα ότι το να αγαπάς κάποιον ή να τον θέλεις δε σημαίνει ότι κι αυτός θα νιώθει το ίδιο. Κι αυτό είναι ένταξει.
Η ζωή μου άλλαξε όταν σταμάτησα να ποτίζω τους διψασμένους μου εγωισμούς και τους άφησα χωρίς ίχνος λύπης να μαρανθούν για πάντα.
Η ζωή μου άλλαξε όταν σταμάτησα να γίνομαι λίπασμα για να θρέφουν άλλοι τους μεγάλους εγωισμούς τους, λέγοντας δεν πείραζει, ενώ μέσα μου έλιωνα.
Η ζωή μου άλλαξε όταν σταμάτησα να ασχολούμαι με την αγένεια και τις κακές συμπεριφορές των ανθρώπων, γεμίζοντας το μυαλό μου με ανάπαντητα γιατί που σκότωναν κάθε όμορφη και δημιουργική σκέψη για μένα και την κάθε στιγμή.
Η ζωή μου άλλαξε όταν άρχισα να αισθάνομαι τα πάντα γύρω μου πιο πολύ και να σκέφτομαι λιγότερο.
Η ζωή μου άλλαξε όταν σταμάτησα να ζητώ από άλλους αυτά που ήθελα να ζήσω κι ονειρευόμουν κι άρχισα να τα ζω με αυτούς που μου τα πρόσφεραν από μόνοι τους.
Η ζωή μου άλλαξε όταν άρχισα να ζω στο τώρα αντί να μένω κολλημένη στο χτες ή να σκέφτομαι συνέχως τι θα γίνει αύριο.
Η ζωή μου άλλαξε όταν κοίταξα μια μέρα στον καθρέφτη κι αποδέχτηκα τον εαυτό μου όπως ήταν, με όλες τις ατέλειες του. Όταν αποδέχτηκα τις αλλαγές πάνω μου και αγκάλιασα την ηλικία μου.
Η ζωή μου άλλαξε όταν επιτέλους κατάφερα να γίνω φίλη με τον εαυτό μου και να τον φροντίσω περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, γιατί κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να είμαι ευτυχισμένη και δυνατή όχι μόνο για μένα, αλλά και γι’ αυτούς τους λίγους που μοιράζονται μικρά ή μεγάλα κομμάτια της ζωής τους μαζί μου.
Η ζωή μου άλλαξε όταν αγάπησα τον εαυτό μου.
