Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Μερικά πράγματα στη ζωή μας έρχονται απλά για να ταράξουν τα νερά. Σαν τις πετρούλες που τις ρίχνεις μέσα στη θάλασσα για να σε χαλαρώσουν με τον ήχο και τον παφλασμό τους.
Οι άνθρωποι που σε κρίνουν, μαζί με αυτούς που σε έχουν προδώσει αλλά και αυτούς που σου έβαλαν τρικλοποδιές από τη ζήλια τους, είναι τέτοιες πέτρες.
Πέτρες που έρχονται για να σε κάνουν πιο δυνατό. Για να αντέξεις τον παφλασμό τους, να τον αγνοήσεις και να πας παρακάτω στη δική σου γαλήνη, μακριά από αυτούς.
Εσύ όμως; Είσαι έτοιμος για το παρακάτω; Είσαι έτοιμος να διώξεις την τρικυμία που θέλουν να σου προκαλέσουν και να σβήσεις τον ήχο τους με την αυτοεκτίμησή σου; Ή μήπως θα αναλωθείς να βρεις το δίκιο σου ή να τους ανταποδώσεις τη βολή;
Γιατί, αν ξέρεις ποιος είσαι, αν σε αγαπάς, δεν αφήνεις να σε μειώσουν για κανένα λόγο. Επιλέγεις ανθρώπους που, ακόμα και αν αυτό που θέλουν να σου πουν δεν είναι αυτό που θέλεις να ακούσεις, θα σου το πουν με τέτοιο τρόπο που δεν θα σε μειώσουν, δεν θα σε πληγώσουν.
Τους άλλους, μην τους ανοίγεις την πόρτα σου. Μην τους αφήνεις να πέσουν στη ζωή σου και να την ανακατέψουν. Κλωτσάς τους μακριά και χαμογέλα!
Άσ’ τους να βάλουν γκολ στο τέρμα της ζωής κάποιου άλλου! Εσύ κοίτα μόνο εσένα, τους ανθρώπους σου και τα όνειρά σου. Δεν αξίζουμε να γίνουμε η θάλασσα που θα ξεσπάνε οι πέτρες της ζωής των άλλων.
Η δική μας θάλασσα ας προσπαθήσουμε να είναι γαλήνια για να αντέχει τα δικά μας πραγματικά δύσκολα.
Η δική μας θάλασσα ας είναι η ψυχική μας ηρεμία.
Η δική μας θάλασσα ας είναι το αποκούμπι μας και όχι ο σάκος του μποξ κάποιου άλλου!
