Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου
Η ζωή έχει έναν περίεργο τρόπο να μας δείχνει το μεγαλείο της ψυχής της. Πρώτα μας ρίχνει κάτω, μας κάνει να νιώθουμε κενοί και απογοητευμένοι και μετά μας προσφέρει ευτυχία, χαμόγελο και ελπίδα. Μας δίνει το χέρι της και μας ζητάει να την εμπιστευτούμε.
Εμείς φοβόμαστε στην αρχή,γιατί είδαμε την σκληρή πλευρά της,γευτήκαμε την πίκρα που μας πρόσφερε με τόση άνεση κάποτε. Όταν όμως ξεπερνάμε αυτόν τον φόβο και την κοιτάμε κατάματα βλέπουμε μέσα στα μάτια της να καθρεφτίζεται μόνο αγάπη και καθόλου απελπισία. Τότε καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να την ακολουθήσουμε,ότι πρέπει να της σφίξουμε το χέρι και να πορευτούμε μαζί της σε μονοπάτια που θα μας προσφέρουν την γαλήνη στη ψυχή μας και τη χαρά στα μάτια μας.
Και έτσι, να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι ο τροχός γυρίζει. Αλλά γυρίζει όταν εμείς του δίνουμε την ώθηση να το κάνει και κανένας πιο πριν δεν θα μπορούσε να το καταφέρει αυτό,χωρίς τη δική μας παρέμβαση. Γιατί ο καθένας μας έχει τα δικά του βιώματα,τα δικά του συναισθήματα,τη δική του ζωή, τον δικό του τροχό. Γιατί ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του,για τις πράξεις του, για τον εαυτό του.
Κανένας δεν μπορεί να μας αλλάξει αν εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να αλλάξουμε. Κανένας δεν μπορεί να μας σηκώσει αν εμείς οι ίδιοι δε θέλουμε να σηκωθούμε. Κανένας δεν μπορεί να περπατήσει το δρόμο μας για εμάς. Μόνοι μας θα το κάνουμε αυτό.
Μόνοι μας θα βρούμε την ευτυχία μας, δίχως να πιστεύουμε στην τύχη και τη μοίρα. Δεν υπάρχουν όταν δεν τις επιδιώκουμε.Τίποτα δεν υπάρχει όταν βυθιζόμαστε στον αρνητισμό. Μόνο αν ξυπνήσουμε και εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε θα καταφέρουμε να κερδίσουμε περισσότερα. Μόνο αν σηκωθούμε και παλέψουμε για τα θέλω μας θα γίνουν και τα όνειρα μας πραγματικότητα. Μόνο τότε θα εμφανιστεί η τύχη και η μοίρα για να μας σφίξουν και αυτές το χέρι.
Με υπομονή, ελπίδα και πάνω από όλα ανοιχτή καρδιά και μάτια θα δημιουργήσουμε τα σταθερά θεμέλια για τη ζωή που ποθήσαμε. Και αυτό θα το έχουμε καταφέρει μόνοι μας. Γιατί στη ζωή μας το Α και το Ω είμαστε εμείς.
