Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Η απόσταση δεν λύγισε ποτέ τον αληθινό έρωτα.
Αλήθεια ή ψέματα;
Μπορεί όντως μια σχέση να λειτουργήσει εξ’ αποστάσεως;
Έχει τη δυνατότητα μια σχέση να ορθοποδήσει όταν δεν έχεις τον άλλο στο κάθε μέρα σου;
Πολλοί το δοκίμασαν, ελάχιστοι το πέτυχαν.
Κι αν στην αρχή τον έρωτα μπορεί να τον φουντώνει η απουσία του άλλου, ίσως στη συνέχεια να μάθεις να ζεις έτσι και να μην τολμάς το αληθινό κοντά.
Όλα στο μυαλό μας τα φτιάχνουμε και τα υπηρετούμε. Για λίγο νιώθουμε καλά και μετά επανερχόμαστε στα ίδια μοτίβα.
Κακά τα ψέματα. Η απόσταση μπορεί να ρίχνει λάδι στη φωτιά, μα αν ξεχαστείς και δεν είσαι από πάνω της, γρήγορα θα σβήσει.
Όσο και να φαντασιώνεσαι το ιδανικό, αυτό θα σου ξεφεύγει γιατί ο έρωτας είναι ένα παραφουσκωμένο μπαλόνι που κάποια στιγμή, θα σκάσει και μάλιστα με εκκωφαντικό θόρυβο.
Και τότε δεν μαζεύονται τα χίλια κομμάτια του αν πριν δεν φρόντισες να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου.
Αληθινός έρωτας είναι μόνο αυτός που δεν λύγισε από το κοντά του και είδε τον άλλο όσο γίνεται πιο ολόκληρο στα όμορφα και δύσκολα κομμάτια του.
Στην απόσταση δεν κατοικεί η στάση. Δεν μένεις εκεί, παρά προσπαθείς να ξεχάσεις το να λυγίσεις για να σε δεις.
Όχι, ο έρωτας δεν χρειάζεται χιλιομετρική απόσταση για να μη λυγίσει ποτέ.
Χρειάζεται παρουσία, αλήθεια, ανταπόκριση στις στιγμές της σιωπής, καλή επικοινωνία με τον εαυτό μας.
Οι έρωτες που ζουν και ευδοκιμούν στην απόσταση, είναι παραμυθάκια για να βγαίνουμε από τη ρουτίνα μας. Παραμυθάκια συνήθως που λυγίζουν από την εκπλήρωση του ποθούμενου που τελικά δεν ήταν αυτό που φανταστήκαμε. Εκτός αν θέλει κάποιος να ζει στη φούσκα “του μαζί”, μα αργά ή γρήγορα θα τον λυγίσει η μοναξιά του.
