Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη.
Έφυγες και ήταν η χειρότερη φυγή που συνοδεύτηκε με τα πιο όμορφα λόγια. Μπήκες σαν κύριος στη ζωή μου και έφυγες κλέφτης.
Έλεγες ότι θα μείνεις μαζί μου· θα είσαι στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα. Όσους αγώνες και αν χρειαστεί να δώσω θα ήσουν δίπλα μου και αν πέσω θα με σηκώσεις. Μου ορκιζόσουν ότι το πάθος και ο έρωτας δεν θα σβήσουν ποτέ.
Δεν μου άρεσε η λέξη “ποτέ”, τη θεωρούσα εξωπραγματική, εσύ όμως μου έλεγες ότι μαζί σου θα την πιστέψω. Το μόνο που πίστεψα μαζί σου είναι ότι τα μεγάλα λόγια λέγονται από μεγάλα καθάρματα όπως εσένα.
Και μόλις σου δόθηκε η ευκαιρία παράτησες τη “διαδρομή μας” και έφυγες κρυφά γιατί δεν είχες το θάρρος να το κάνεις φανερά.
Είχες πει ότι δεν θα με πούλαγες, το έκανες όμως με την πρώτη ευκαιρία.
Με πούλησες για ψίχουλα, τόσο με κοστολόγησες. Μάλλον όμως εσύ ήσουν για τα λίγα.
