Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν είναι από εκείνες που περιμένουν να συμπληρωθούν από άλλους. Δεν την αγγίζουν εύκολα οι θεωρίες περί μισών και ολοκλήρωσης. Εκείνη είναι ολόκληρη. Σπασμένη μεν, αλλά ολόκληρη.
Σπασμένη από χίλιες αλήθειες που πλήρωσε ακριβά. Από ένα σωρό όνειρα που διαλύθηκαν στα χέρια της, καθώς τα κρατούσε σφιχτά, λες και αυτό ήταν αρκετό για να μείνουν ζωντανά. Από αγάπες που έχασε επειδή ήταν πολύ αληθινή για να προσποιηθεί κάτι άλλο από αυτό που ένιωθε.
Τα κομμάτια της δεν είναι για πέταμα. Είναι πολύτιμα, σαν θραύσματα γυαλιού που αντανακλούν φως ακόμα κι όταν κόβουν βαθιά. Τα κουβαλάει μέσα της, ένα προς ένα, σημάδια που τη θυμίζουν ποια είναι, τι άντεξε και γιατί συνεχίζει να βαδίζει μπροστά.
Εκείνη δεν φοβάται να δείξει τις ρωγμές της. Ξέρει πως αυτές την κάνουν όμορφη, αληθινή, δυνατή. Της αρέσει να τις αγγίζουν μόνο εκείνοι που έχουν δικά τους τραύματα και ξέρουν τι θα πει να είσαι εύθραυστος, αλλά και σκληρός ταυτόχρονα.
Δεν τη νοιάζει να φαίνεται τέλεια, ούτε προσπαθεί να το παίξει αλώβητη. Η τελειότητά της είναι στις ατέλειές της, στο θάρρος της να υπάρξει όπως ακριβώς είναι. Γι’ αυτό δεν ψάχνει κάποιον να τη σώσει ή να την ξανακολλήσει.
Ψάχνει εκείνον που θα σταθεί δίπλα της και θα θαυμάσει όλα εκείνα τα κομμάτια της που κάνουν θόρυβο όταν τα πλησιάζεις. Εκείνον που θα τη δει σπασμένη και θα την αγαπήσει για την τόλμη της να είναι ολόκληρη έτσι ακριβώς—με όλα τα χίλια της κομμάτια.
