Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Έζησα τον έρωτα. Τον αληθινό, τον ωμό, τον ανελέητο.
Τον γεύτηκα, τον ρούφηξα, τον έκανα κομμάτι μου. Χάθηκα μέσα του, τον λάτρεψα, τον σεβάστηκα. Και πλήρωσα κάθε λάθος που έκανα στο όνομά του.
Δεν έζησα με προφυλάξεις. Έπεσα, μάτωσα, σηκώθηκα ξανά. Δεν μέτρησα τις φορές που την πάτησα, δεν φοβήθηκα να δώσω. Γιατί κάθε φορά που έπεφτα, κάτι μάθαινα. Κάθε φορά που έχανα, κάτι κέρδιζα.
Δεν μέτρησα τις φορές που ερωτεύτηκα.
Δεν με ένοιαζε να κρατάω λογαριασμό, μόνο να το ζήσω. Να το ζήσω όλο, χωρίς φίλτρα, χωρίς συμβιβασμούς. Δεν ήμουν ποτέ από αυτούς που αγάπησαν «λίγο». Ή όλα ή τίποτα.
Έχω γράψει για τον έρωτα. Τον έχω περιγράψει σε τετράδια που δεν θα διαβάσει ποτέ κανείς. Τον έχω κάνει στίχο, τον έχω νιώσει σε κάθε κύτταρο του σώματός μου.
Δεν είναι όλα όμορφα σε αυτή την ιστορία. Υπάρχουν και δάκρυα, και κραυγές, και νύχτες που το μόνο που έμεινε ήταν σιωπή. Υπάρχουν στιγμές που χάθηκαν, άνθρωποι που δεν έμειναν, έρωτες που δεν άντεξαν.
Αλλά δεν σβήνω τίποτα.
Δεν θα σου πω ότι δεν έχω παρελθόν. Έχω. Και είναι μεγάλο.
Έχω παλέψει με την αγάπη και τον έρωτα, έχω δει τα χρώματά τους και τις πιο σκοτεινές τους αποχρώσεις. Έχω περάσει από σχέσεις που ξεκίνησαν σαν πυροτέχνημα και έσβησαν πριν προλάβω να τις καταλάβω. Και άλλες, που έμειναν για πάντα μέσα μου.
Αλλά να σου πω κάτι;
Όλα με έφεραν εδώ. Σε σένα.
Δεν είμαι εδώ επειδή απλά έτυχε. Είμαι εδώ επειδή σε ξεχώρισα.
Γιατί δεν ψάχνω κάτι που απλά θα γεμίσει τον χρόνο μου. Δεν βαφτίζω κάτι μέτριο ως ιδανικό. Δεν ενθουσιάζομαι εύκολα, γιατί ξέρω τη διαφορά ανάμεσα σε αυτό που αξίζει και σε αυτό που απλά περνάει.
Το παρελθόν μου δεν είναι βάρος. Είναι ο λόγος που τώρα ξέρω.
Και ξέρω ότι εσύ δεν είσαι περαστική.
Ξέρω ότι εσύ είσαι η ιστορία που θέλω να γράψω, όχι η ανάμνηση που θα διηγηθώ.
