Γράφει η Εύα Καρρά
Είσαι ακόμα εδώ. Και αυτό δεν είναι λίγο. Μπορεί να μην είσαι όπως ήσουν, μπορεί να μη γελάς όπως γέλαγες, μπορεί να έχεις μέσα σου φθορά, σιωπή, απογοήτευση. Αλλά είσαι ακόμα εδώ. Σηκώνεσαι κάθε πρωί, ακόμα κι όταν όλα μέσα σου λένε “μην”. Συνεχίζεις να παλεύεις, να δουλεύεις, να δίνεις, να απαντάς σε μηνύματα, να κάνεις υπομονή. Δε φώναξες, δεν έσπασες, δεν εξαφανίστηκες. Μπορεί να λύγισες, αλλά δεν έσβησες.
Μην υποτιμάς το γεγονός ότι δεν τα παράτησες. Ότι κράτησες όρθιο τον εαυτό σου, έστω και μισό. Ότι έκρυψες τα δάκρυα σου για να μην τρομάξεις τους γύρω σου. Ότι έδειξες “είμαι καλά” ενώ μέσα σου πάλευες με τον εαυτό σου, με τον φόβο, με το παρελθόν σου. Και ξέρεις τι είναι ακόμα πιο δυνατό; Ότι δεν περίμενες καν να σε χειροκροτήσει κάποιος γι’ αυτό.
Το ότι άντεξες είναι λόγος να είσαι περήφανος. Όχι γιατί νίκησες τα πάντα, αλλά γιατί συνέχισες να προσπαθείς. Γιατί, ενώ μπορούσες να παραιτηθείς, διάλεξες να μείνεις. Διάλεξες να αντέξεις λίγο ακόμα. Να κρατήσεις μια σπίθα μέσα σου, όσο μικρή κι αν είναι.
Κάποιες μέρες, το ότι είσαι ακόμα εδώ, είναι αρκετό. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Δεν χρωστάς καμία εξήγηση για το πώς στέκεσαι, πώς χαμογελάς, πώς λειτουργείς. Αν μέσα σου υπάρχει μια φωνή που λέει “συνέχισε”, τότε είσαι ακριβώς εκεί που πρέπει.
Και μια μέρα, χωρίς να το καταλάβεις, θα νιώσεις ξανά ζωντανός. Ίσως όχι όπως πριν, αλλά αλλιώς. Πιο αληθινά. Πιο βαθιά. Πιο δικά σου.
