Γράφει η Μαρία Αρφαρά
“Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
κι αν με γυρέψετε είμαι ακόμα στην αλάνα.
Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
μη με μαζεύεις απ’ το δρόμο ακόμα μάνα”, άκουγα κάποτε να τραγουδούν οι Πυξ Λαξ.
Δυο δεκαετίες χρειάστηκαν για να καταλάβω την αξία του να μην “θες να μεγαλώσεις”. Ναι είμαστε κι εμείς οι ανώριμοι που δεν θέλουμε ποτέ να σοβαρευτούμε. Και αυτό γιατί..
Ανάμεσα σε τόσους ανειλικρινείς ανθρώπους , επιλέξαμε την ειλικρίνεια από την οποία διακατέχεται η παιδική αθωότητα.
Ανάμεσα σε ανθρώπους που λειτουργούν με βάση το συμφέρον , επιλέξαμε να πράττουμε με βάση την καρδιά μας όπως κάναμε από παιδιά.
Ανάμεσα σε τόση κακεντρέχεια που διακατέχει τη σημερινή κοινωνία, επιλέξαμε να απαντάμε πάντα με χαμόγελο και καλοσύνη.
Ανάμεσα σε ανθρώπους που αναζωογονούνται ασκώντας κριτική στις ζωές των άλλων, επιλέξαμε να προσφέρουμε χαρά στους συνανθρώπους μας με τα αστεία και τα πειράγματά μας.
Ανάμεσα σε ανθρώπους που ψάχνουν αφορμή για να καβγαδίσουν, επιλέξαμε την αδιαφορία.
Δεν θα μεγαλώσω ποτέ! Δεν θέλω άλλωστε! Είναι επιλογή μου να παραμείνω στον αθώο κόσμο των παιδικών μου χρόνων. Κι αν με αποκαλέσεις ξανά ανώριμη, σκέψου πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν η πλειοψηφία των ανθρώπων ήταν σαν εμένα.
Για αυτό σου λέω, ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω. Κι αν με γυρέψεις είμαι ακόμα στην αλάνα…
