Γράφει η Αριάδνη.
Δεν μου αρέσει να ζητάω. Ποτέ δεν ζητούσα. Τι να σου πω; Μπορεί να φταίει η πλύση εγκεφάλου που μας έκανε η μάνα μας όταν ήμασταν πιτσιρικάκια. Τότε που, όταν πηγαίναμε επισκέψεις, μας έλεγε συνέχεια ότι θα πάρουμε μόνο ό,τι μας προσφέρουν, θα πούμε ευχαριστώ και δεν θα ζητήσουμε τίποτε άλλο.
Ίσως αυτό μέσα στο παιδικό μου κεφαλάκι να έγινε κανόνας απαράβατος για οτιδήποτε. Ίσως γι’αυτό δεν ζητούσα ποτέ ούτε αγκαλιές από τους δικούς μου και μόνο όταν μου έκαναν εκείνοι, κούρνιαζα σαν τη γάτα και δεν ήθελα να φύγω. Ίσως γι’αυτό να εκτιμώ απίστευτα όσα μου δίνονται οικειοθελώς.
Ίσως πάλι γι’αυτό να έμαθα να δίνω μόνο. Όταν καταλαβαίνω ότι κάποιος αγαπημένος μου θέλει κάτι, ακόμη και χωρίς να το πει, προσπαθώ να του το δώσω. Προσπαθώ να τον κάνω να καταλάβει ότι τον νοιάζομαι, ότι τον σκέφτομαι, ότι είμαι δίπλα του.
Αρκεί να είμαι σίγουρη ότι το θέλει. Γιατί αν φάω κανα-δυο φορές πόρτα, μετά μαζεύομαι στη γωνίτσα μου θεωρώντας ότι δεν θέλει και πολλά-πολλά, ότι έχει άλλα στο κεφάλι του και απλώς χρειάζεται την ησυχία του.
Ξέρεις κάποιες φορές σκέφτομαι ότι, ενώ οι άλλοι άνθρωποι εκρήγνυνται από τα νεύρα τους, εγώ αν κάποια στιγμή εκραγώ θα είναι από την αξόδευτη αγάπη που έχω μέσα μου. Γιατί η αλήθεια είναι πως ήταν ελάχιστα και μικρά τα χρονικά διαστήματα στη ζωή μου που ένιωθα ασφαλής για να επικοινωνήσω αυτή την αγάπη.
Ασφαλής όχι για να μην πληγωθώ, ασφαλής ότι δεν ενοχλώ! Τρελό ε; Και ποιος είπε ότι είμαι γνωστική εγώ; Άλλωστε είπαμε, ο καθένας και τα κουσούρια του!
Κι όσο το καλοσκέφτομαι καταλήγω στο ότι, το μόνο που θέλω από τους ανθρώπους μου τελικά, είναι να θέλουν την αγάπη μου. Αυτό μου φτάνει! Αυτό μου φτάνει για να ξεδιπλωθώ και να τους χαρίσω τον κόσμο μου ολόκληρο χωρίς να κρατήσω τίποτα για μένα.
Εξάλλου εγώ να δώσω θέλω! Φτάνει να μην καταλάβω ότι αυτό τους ενοχλεί, ότι τους πνίγει. Εκεί είναι που αναδιπλώνομαι και σταματάω να δίνω, δεν σταματάω να αγαπάω όμως, εξ ου και η έκρηξη αγάπης!
