Φωτογραφίζει και Γράφει ο Μάνος Σαββίδης
Δεν χρειάζεται ήχος για να νιώσεις κάτι βαθιά.
Μια εικόνα αρκεί. Ένα παράθυρο ανοιχτό προς το έξω, και μια ψυχή κλειδωμένη στο μέσα.
Το φως δεν έχει φωνή, αλλά λέει την αλήθεια.
Ρίχνει σκιές σε αυτά που κρύψαμε κάτω απ’ το χαλί. Σε όλα εκείνα που δεν ειπώθηκαν. Που δεν τολμήθηκαν. Που αφήσαμε να χαθούν μέσα σε μια “άστο για αύριο” που δεν ήρθε ποτέ.
Ένα σπίτι απ’ έξω. Ένα άλλο από μέσα. Δύο κόσμοι που ίσως δεν συναντηθούν ποτέ.
Και στη μέση ένα τζάμι. Διαφανές μα αδιαπέραστο.
Σαν τις σχέσεις που νόμιζες πως πήγαιναν κάπου, αλλά έμειναν καρφωμένες εκεί, στο σχεδόν.
Μακάρι να είχα πει.
Μακάρι να είχες καταλάβει.
Μακάρι να είχαμε μια δεύτερη φορά.
Κι όμως… ήρθε.
Ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση.
Σαν να γύρισε ο χρόνος για λίγο πίσω, μόνο και μόνο για να δοκιμάσει ξανά.
Ίσως είναι το κλείσιμο που χρειαζόμασταν.
Ίσως είναι απλώς μια στάση στο ταξίδι.
Ίσως… είναι το τέρμα.
Δεν έχει σημασία.
Για πρώτη φορά, δεν κοιτάς απ’ το παράθυρο για να περιμένεις.
Αλλά για να δεις τι έρχεται.
Και να δώσεις, αυτή τη φορά, όλα όσα δεν ειπώθηκαν.
