Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Κουράστηκα να ακούω λόγια ανούσια, λόγια περίσσια, λόγια που δεν είναι ανάγκη να τα πεις. Κι εμένα μου αρέσουν τα όρια σε όλα. Στην κουβέντα, στην παρέα, στην φιλία.
Είμαι σαν άνθρωπος ατελής, με ελαττώματα και ιδιοτροπίες. Αλλά σαν άνθρωπος λογικός δεν θα πω κάτι που θα πληγώσει ή θα εκνευρίσει τον άλλον.
Τι θά’θελα απόψε;
Αυτό πού’θελα απόψε είναι να θυμηθώ αυτά που με πόνεσαν, αυτά που με μάτωσαν, αυτά που έμπηξαν το μαχαίρι στην καρδιά μου.
Να θυμηθώ να τα ζήσω απ’την αρχή.
Έτσι για να τα ξεχάσω.
Να θυμηθώ τις χιλιάδες προσμονές μου.
Να θυμηθώ γιατί δεν υπήρξα ούτε χαζή, ούτε έξυπνη παρά μονάχα αληθινή.
Και κάνω πως ξεχνάω για να μην θυμάμαι.
Γιατί αν θυμηθώ τι μου είπες προχθές θα θυμώσω κι εγώ δεν θέλω να είμαι θυμωμένη.
Γιατί δεν είναι αυτό που είπες, είναι ο τρόπος που το είπες.
Γιατί εγώ πρέπει να προσέχω τι λέω κι όχι κι εσύ;
Γιατί εγώ δεν μπορώ να αλλάζω γνώμη σε κάτι, να αποφασίζω κάτι άλλο για εμένα;
Δική μου είναι η ζωή, δική μου και η γνώμη και μπορώ να την αλλάζω όσες φορές κι αν χρειαστεί.
Και δεν σου πέφτει κανένας λόγος αν αυτό που κάνω δεν επηρεάζει ούτε στο απειροελάχιστο την δική σου ζωή.
Αλλά επειδή τα σκατώνετε στην δική σας ζωή ασχολείστε με το τι κάνει ο άλλος στην δική του.
Γι’αυτό σου λέω, “η σφαγή πάντα από εντός έρχεται, ποτέ απ’έξω”.
Κι αν δεν το κατάλαβες ακόμη, έχεις πολλά χρόνια ακόμη να σπαταλήσεις για να το καταλάβεις.
Έχεις πολλά χρόνια ακόμη για να καταλάβεις πότε πρέπει να μιλάς και πότε πρέπει να το βουλώνεις.
Κλείσε το στόμα σου και άνοιξε την ψυχή σου.
Άνοιξε το στόμα σου και πες σ’αγαπώ.
Η αγάπη λυτρώνει.
Αλλά να μάθεις να αγαπάς τον εαυτό σου κατά πρωτίστως.
Γιατί αν δεν αγαπήσεις τον εαυτό σου δεν θα αγαπήσεις ποτέ κανέναν άλλον.
Κι όλο θα σου φταίει ο άλλος κι όχι ο εαυτός σου.
Εγώ άλλαξα, μεγάλωσα, ωρίμασα, γέμισα ρυτίδες και δεν μπορώ τα πολλά και ψεύτικα λόγια, τις κούφιες συζητήσεις, τις άνομες και φαύλες σχέσεις.
Δεν έχω χρόνο για συμβιβασμούς και υποκρισίες, μου τελείωσε κι η υπομονή.
Γι’αυτό σου λέω, βούλωσέ το και σκέψου!
