Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Και τώρα ξανά από την αρχή. Να προσπαθήσω να μπω στα όρια του «χωρίς εσένα».
Να καταφέρω να μάθω να ζω ξανά στην απουσία σου ενώ η παρουσία σου ήταν τόσο γλυκιά, τόσο μεθυστική. Εγώ θα τα καταφέρω, το γνωρίζω. Για εσένα όμως δεν είμαι σίγουρη. Ξέρω πως κάθε κύτταρο σου γράφει το όνομα μου με ανεξίτηλο μελάνι.
Κάθε τι που θα ακούς θα το συγκρίνεις με αυτά που σου έλεγα εγώ. Όσα χείλη κι αν φιλήσεις κανενα δεν θα έχει την γεύση των δικών μου. Όσα σώματα κι αν αγγίξεις με κανένα δεν θα νιώσεις το δέσιμο που ένιωσες με το δικό μου. Είναι δύσκολο πολύ.
Γιατί σ’ αγαπάω τόσο γαμημενα πολύ. Πονάει γαμωτο μου. Δεν σε έχω ανάγκη αλλά σε χρειάζομαι. Πονάω, μου λείπεις, σ’ αγαπάω.
