Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Κάποιοι άνθρωποι δεν σβήνουν ποτέ από τη ζωή σου. Δεν ξεθωριάζουν, δεν διαγράφονται, όσο και αν το προσπαθείς. Είναι εκεί, σαν μια σκιά που ακολουθεί κάθε σου βήμα, σαν μια μελωδία που παίζει χαμηλά στο βάθος του μυαλού σου. Τους κουβαλάς πάντα μαζί σου, χωρίς να το θέλεις, χωρίς καν να το συνειδητοποιείς.
Τους βλέπεις παντού: σε εκείνη τη γωνιά του καναπέ που κάποτε καθόταν, στο τραγούδι που σας έκανε να χαμογελάτε, στις λέξεις που σου είπαν και έμειναν χαραγμένες μέσα σου. Κάποιες μέρες, είναι απλώς μια ανάμνηση που σε γλυκαίνει. Κάποιες άλλες, είναι ένα βάρος που δεν αντέχεις να σηκώσεις.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ξεχνάς ποτέ αυτούς που αγάπησες. Δεν γίνεται. Η αγάπη δεν διαγράφεται, δεν χάνεται, δεν ακυρώνεται επειδή εκείνοι έφυγαν. Αυτό που αλλάζει, είναι εσύ. Μαθαίνεις να ζεις με την απουσία τους. Μαθαίνεις να γεμίζεις τις σιωπές τους με άλλες φωνές, τα κενά τους με άλλες παρουσίες. Δεν τους ξεχνάς, αλλά τους τοποθετείς σε ένα μέρος του εαυτού σου που δεν πονάει πια.
Στην αρχή, μοιάζει ακατόρθωτο. Η ζωή χωρίς αυτούς μοιάζει μισή, άδεια, λες και κάποιος έσβησε το φως. Αλλά περνάει ο καιρός, και μαθαίνεις. Μαθαίνεις να γελάς ξανά, να ερωτεύεσαι, να προχωράς. Μαθαίνεις να μιλάς για εκείνους χωρίς να σου τρέμει η φωνή. Μαθαίνεις να ζεις.
Δεν είναι ότι σταματάς να τους αγαπάς. Απλά μαθαίνεις να αγαπάς εσένα περισσότερο. Να σέβεσαι τη ζωή σου, το παρόν σου, τις ευκαιρίες που έρχονται και τις στιγμές που αξίζουν να τις ζήσεις.
Αυτούς που αγάπησες, θα τους κουβαλάς για πάντα. Μια μικρή, διακριτική παρουσία μέσα σου. Σαν μια υπενθύμιση ότι η αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ. Μα εσύ θα μάθεις να ζεις χωρίς αυτούς, γιατί έτσι είναι η ζωή. Προχωράει. Και μαζί της, πρέπει να προχωρήσεις κι εσύ.
