Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Υπάρχουν χιλιάδες φωνές στον κόσμο, αλλά η δική σου ξεχωρίζει. Δεν είναι απλώς ήχος. Είναι κάτι που με αγγίζει βαθιά, λες και έχεις βρει τον κώδικα να ξεκλειδώνεις όσα δεν αφήνω να φανούν. Ο τρόπος που λες το όνομά μου… Σαν να είναι κάτι περισσότερο από ένα όνομα. Σαν να έχει μέσα του μια ολόκληρη ιστορία. Την ιστορία μου, μαζί με εσένα.
Κάθε φορά που το λες, ακόμα και απλά, ακόμα και σε στιγμές καθημερινές, με πιάνω να χαμογελάω χωρίς να το καταλάβω. Είναι η φωνή σου που με μαλακώνει, που με κάνει να ξεχνάω για λίγο ό,τι μπορεί να με βαραίνει. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις, αλλά όταν ακούω το όνομά μου από τα χείλη σου, είναι σαν να με αποδέχεσαι ολόκληρο. Όχι μόνο τα καλά μου, αλλά και όλα εκείνα που δεν θα έλεγα σε κανέναν.
Δεν είναι το όνομα που μετράει. Είναι το πώς το λες. Σαν να το ντύνεις με τρυφερότητα, σαν να το κρατάς προσεκτικά για να μην το χαλάσεις. Και ξέρεις κάτι; Δεν μου το είχε κάνει κανείς αυτό. Όλοι οι άλλοι το έλεγαν βιαστικά, μηχανικά, σαν να είναι κάτι απλό. Εσύ, όμως, το λες αλλιώς.
Ίσως γιατί, όταν το λες, ακούω μέσα του όλα όσα δεν μου λες φωναχτά. Το ενδιαφέρον, τη ζεστασιά, την αλήθεια σου. Είναι σαν να μου λες ότι είμαι εδώ, ότι με βλέπεις, ότι δεν είμαι απλώς ένας ακόμα άνθρωπος στη ζωή σου.
Ο τρόπος που λες το όνομά μου, με κάνει να νιώθω σημαντικός. Κι αυτό είναι κάτι που δεν το χαρίζω εύκολα, αλλά σε εσένα, χαμογελάω και σου το επιστρέφω. Γιατί, μέσα σε όλες τις λέξεις του κόσμου, αυτή η μία φτάνει για να με κάνει να νιώθω ότι έχω βρει τον δικό μου λόγο να μένω.
Έτσι απλά. Μόνο με τον τρόπο που λες το όνομά μου.
